ต่ก็ต้องขอบคุณมือข้างนี้มาก มิเช่นนั้นป่านนี้หม่อมฉันคงได้ไปเดินเล่นบนสวรรค์แล้ว”
แม้วันนั้นอารมณ์ของหลินเมิ้งหยาจะถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง แต่นางก็ยังจำภาพเหตุการณ์ได้เป็นอย่างดี
หลงเทียนอวี้ดึงมือของนางเข้าหาตัวด้วยความระมัดระวัง กลิ่นยาหอมอ่อนๆ ทำให้หัวใจของเขาสงบลงมาก วันนั้นเขาได้พบเห็นเพียงร่างไร้วิญญาณของผู้หญิงคนหนึ่งในตรอก
แม้จะรู้ว่าหลินเมิ้งหยาได้รับบาดเจ็บ แต่หลังจากลองสำรวจดูแล้ว นอกจากบาดแผลที่มือ นางก็มิได้รับบาดเจ็บส่วนใดอีก
มองร่างกายของหลินเมิ้งหยาอย่างละเอียด เมื่ออีกฝ่ายแสดงท่าทางเขินอาย ความกังวลของหลงเทียนอวี้จึงคลายลง
“ขออภัย”
เอ่ยออกมาโดยไม่เกริ่นอะไรเลยแม้แต่น้อย หลินเมิ้งหยาชะงักจ้องหน้าเขานิ่ง
อยู่ๆ หลงเทียนอวี้ก็ดึงร่างของนางเข้าหาอ้อมกอด เรี่ยวแรงที่ส่งออกมาเหมือนต้องการจะฝังร่างของนางให้จมอยู่ในร่างกายของเขา
“พระองค์ไม่ผิด หม่อมฉันไม่ระวังเองเพคะ บางทีหม่อมฉันคงน่ารังเกียจมาก ฉะนั้นทุกคนจึงอยากได้ชีวิตของหม่อมฉัน หากภายภาคหน้าพวกเราไม่มีเงินเหลือ เช่นนั้นพระองค์จะขายหม่อมฉันก็ได้นะเพคะ”
หัวเราะคิกคักขณะเอ่ย หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกได้ถึงแรงที่ส่งออกมามากขึ้นจากหลงเทียนอวี้
เลิกดึงดันที่จะดิ้นหนี หลินเมิ้งหยาทำเพียงซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของเขา ทว่าไม่นานหลงเทียนอวี้ก็คลายวงแขนออก ก่อนจะวางตัวนางให้นั่งลงบนเก้าอี้
“ข้าจะหาคนมารักษาเจ้าและจะไม่มีวันปล่อยให้เกิดแผ
