ยความสงสัย
“หนาวสิ”
หลินเมิ้งหยามิได้ใส่ใจ ราวกับสิ่งเหล่านี้มิใช่ปัญหา นางยกผ้าขึ้นเช็ดน้ำมูก
“เพราะแบบนี้ข้าถึงไม่ขยับไปมาอย่างไรเล่า หากข้าไม่นั่งอยู่ข้างหน้าต่าง เช่นนั้นคนเหล่านั้นจะสบายใจได้อย่างไร? คาดว่าต่อไปนี้เจ้าคงอยู่ที่บ้านหลังนี้ไม่ได้อีกแล้ว หากไม่มีคนซื้อเจ้าจะขาดทุนหรือไม่?”
คำพูดนี้ทำให้ชิวอวี้รู้สึกประหลาดใจ
ทว่าเท่าที่เขาเข้าใจ ผู้หญิงคนนี้หาได้ไถ่ถามด้วยความเป็นห่วงเขาไม่
จะต้องมีความนัยบางอย่างที่เขาไม่เข้าใจในคำพูดนี้อย่างแน่นอน
อยู่ๆ แผ่นหลังพลันเย็นวาบ คนเหล่านั้นไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังเล่นอยู่กับปีศาจร้าย
“ข่าวลือเรื่องการปล้นสะดมของทหารหลวงจะต้องโด่งดังทั่วทั้งเมืองหลวงในวันพรุ่งนี้อย่างแน่นอน คิกคิก คลื่นลูกใหญ่กำลังจะถูกพัดไปแล้ว”
กัดเม็ดถั่วแดงกรอบด้วยความพึงพอใจ หลินเมิ้งหยาอดที่จะชื่นชมสติปัญญาของไท่จื่อไม่ได้
ไท่จื่อคงคิดว่าเสด็จพ่อของเขาจะต้องสิ้นพระชนม์อย่างแน่นอน ฉะนั้นไม่ว่าเขาต้องการทำเรื่องสกปรกอันใด เขามักจะใช้งานทหารหลวงทุกครั้ง
แน่นอนว่าคงเพราะความสะดวกสบาย แต่ไท่จื่อคิดไม่ถึงเลยว่าทั้งหลงเทียนอวี้หรือแม้กระทั่งพวกท่านอ๋องฉงซานเองก็ล้วนไม่พอใจกับการกระทำเช่นนี้ของเขา
น่าเสียดาย ไท่จื่อยังคงยืนกรานในความคิดของตัวเอง
เขามักคิดเสมอว่าอำนาจยังอยู่ในมือ ฉะนั้นเขาจะทำเช่นไรก็ได้
ส่ายหน้า แม้หลินเมิ้งหยาจะไม่รู้เรื่องอื่น แต่มีเรื่องหนึ่งที่หลินเมิ้ง
