หยารู้ ต่อให้ฮ่องเต้สิ้นพระชนม์จริงๆ แต่ตำแหน่งฮ่องเต้คนต่อไปจะต้องไม่ตกอยู่ในมือของไท่จื่ออย่างแน่นอน
“เจ้าคิดว่าอะไรทำให้ไท่จื่อทำเรื่องเช่นนี้ได้ หรือไอคิวของเขาต่ำกว่ามาตรฐานกันนะ?”
หลินเมิ้งหยาสงสัยเรื่องนี้เหลือเกิน
ฮองเฮาเกิดในตระกูลสูงศักดิ์ ซ้ำยังเคยประมือกับนางมาแล้วหลายครั้ง หากมิใช่เพราะนางเป็นคนโชคดี เกรงว่าคงมิอาจหนีเอาตัวรอดมาได้
ทว่าไท่จื่อ…แผนการของเขาเหมือนเด็กอนุบาล
แปลกเหลือเกิน นี่หรือว่าฮองเฮาจะทนดูความผิดพลาดของลูกชายตัวเองกัน?
“ข้าคิดว่าฮองเฮารักและเอ็นดูไท่จื่อมากจนเกินไป ฉะนั้นจึงมิได้หักห้ามเขา”
ชิวอวี้ล้มเลิกความตั้งใจที่จะสอบถามคำศัพท์ใหม่จากหลินเมิ้งหยา
เขารู้ หากยังปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป เกรงว่าเขาจะต้องหนาวตายอยู่ตรงนี้อย่างแน่นอน
“ไม่ แม้ข้าจะอยู่ในวังหลวงไม่นาน แต่หลังจากได้คลุกคลีกับฮองเฮาอยู่หลายครั้ง ข้ารู้สึกได้ว่าฮองเฮาเป็นคนมีความสามารถและแผนการล้ำลึก ข้าคิดว่าเรื่องนี้จะต้องมีอะไรผิดปกติ”
หลินเมิ้งหยาส่งเม็ดถั่วแดงกรอบเข้าปาก สีของท้องฟ้าภายนอกมืดสนิทแล้ว
ตอนนี้เกมของนางดำเนินไปใกล้จะจบแล้ว ฉะนั้นนางเองก็ไม่จำเป็นต้องนั่งตากลมเย็นอยู่ที่นี่ต่อไป
“ข้าจะลองสืบเรื่องนี้เอง ตอนนี้ถึงเวลาที่เจ้าต้องไปแล้วใช่หรือไม่ คนพวกนั้นถูกเจ้าใช้งานหนักจนเหนื่อยมากแล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสอันดี”
ชิวอวี้รู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมาก ในที่สุดเขาก็จะได้ส่งนางกลับไปเ
