ดีกว่านี้! เหตุใดพวกเจ้าจึงต้องบีบบังคับข้าถึงเพียงนี้?”
ราวกับว่าหลินเมิ้งหยาตกอยู่ในห้วงแห่งฝันร้าย ความเจ็บปวดที่ต้องจากลาเพื่อนพ้องโจมตีหัวใจของนาง
เหตุใดทุกคนที่นางรักจึงต้องจากไป?
เหตุใดสิ่งที่นางรักจึงต้องร่วงหล่นหายไปจนหมดสิ้น!
เหยียบย่ำกองเลือดของตนเอง ในที่สุดความเจ็บปวดทั้งหมดของหลินเมิ้งหยาก็ถูกระบายออกมา
คืนนี้ผู้หญิงที่ต้องการจะสังหารนางโชคไม่ดีเอาเสียเลย
สตรีนางนั้นเริ่มกระสับกระส่าย ยากนักกว่าที่จะดึงความโหดเหี้ยมกลับมาได้อีกครั้ง แต่เมื่อได้เห็นท่าทางของหลินเมิ้งหยา ความรู้สึกเหล่านั้นพลันสลายหายไปในทันที
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางจึงรู้สึกอยากหนีออกไปจากที่นี่
ทั้งที่ในมือของนางมีอาวุธ แต่นางกลับรู้สึกว่าคนที่กำลังจะโดนสังหารคือตนเอง!
ร่างบางหดลงเล็กน้อย สัญชาตญาณกำลังร้องเตือนว่าหากนางยังไม่หยุดการกระทำ เช่นนั้นสิ่งที่กำลังรอนางอยู่ก็คือความตาย
แม้มือจะสั่นระริก แต่ผู้หญิงคนนั้นพยายามรวบรวมความกล้า
เม้มปากแน่น สมองคิดจะแทงมีดเข้าไปฝังที่อกของหลินเมิ้งหยาอีกครั้ง
ทว่าอีกวินาทีต่อมา ร่างในชุดดำพลันล้มลงต่อหน้าหลินเมิ้งหยา
“ก็แค่ฆ่าคนเท่านั้น จำเป็นต้องทำให้มือของเจ้าแปดเปื้อนด้วยหรือ?”
แม้จะอยู่ท่ามกลางความมืด แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าคือใคร
ผู้มาใหม่ก้าวเท้าออกมาสบตากับหลินเมิ้งหยา ก่อนที่เขาจะส่งยิ้มอ่อนโยนไร้พิษภัย
“เหตุเพราะไปส่งเจ้าไม่ทัน ฉะนั้นจ
