กองค์ชายและองค์หญิงจะหน้าตาแตกต่างกัน แต่พวกเขากลับมีผิวพรรณเหมือนกัน
ฮ่องเต้ที่กำลังหลับตาสนิทบนเตียงสง่างามน่าเกรงขามยิ่งนัก
ใบหน้าคมเข้มราวกับใบมีด ความหล่อเหลาส่งผ่านไปยังพวกองค์ชาย แต่สิ่งที่พวกคนรุ่นเยาว์มิอาจเทียบเคียงได้คือความน่าเกรงขาม
แต่เพราะพระอาการประชวร ดังนั้นร่างกายของเขาจึงซูบผอมลงมาก
หากฮ่องเต้ยังพระชนมพรรษายี่สิบต้นๆ แล้วล่ะก็ บางทีเขาอาจทำให้หญิงสาวทั้งเมืองลุ่มหลงจนโงหัวไม่ขึ้น
ทว่า…คิ้วของหลินเมิ้งหยาขมวดเข้าหากันแน่น อาการของฮ่องเต้หาได้มีสิ่งผิดปกติอันใด
“พวกเจ้าออกไปก่อน ข้าจะอยู่ที่นี่เอง”
ชิวอวี้ออกปากไล่นางใน สายตาพลันวาดไปทางหลินเมิ้งหยาอย่างมีความหวัง
เขาเคยสอบถามหมอหลวงทั้งหมดแล้ว แต่กลับไม่มีใครมีความรู้ความเข้าใจเกี่ยวกับอาการประชวรของฮ่องเต้เลยทั้งสิ้น
ต่อให้เป็นพวกซูถง บางทีพวกเขาอาจจะไม่รู้เรื่องพระอาการประชวรของฮ่องเต้เลยแม้แต่น้อยด้วยซ้ำ
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด เขาจึงรู้สึกคาดหวังกับหลินเมิ้งหยามากเหลือเกิน
เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า
เมื่อไม่มีนางในคอยจับจ้อง หลินเมิ้งหยาจึงเริ่มตรวจสอบอาการประชวรของฮ่องเต้
น่าแปลก แปลกประหลาดยิ่งนัก
หลินเมิ้งหยายิ่งมองก็ยิ่งสงสัย สุดท้ายนางจับมือของฮ่องเต้ ทว่าความสงสัยกลับยิ่งทวีคูณ
“เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
หลังจากตรวจพระอาการอยู่ครึ่งชั่วโมง หลินเมิ้งหยาจึงเอ่ยออกมา
สีหน้าของชิวอวี้และป๋ายซูสงสัยใคร่รู้เป็นอย่
