อาการภายนอกดูอ่อนแอ แต่อวัยวะภายในกลับไม่ถูกทำลาย
นั่นหมายความว่ามีคนจงใจทำให้ฮ่องเต้หลับใหลมิได้สติ
หากสามารถล่วงรู้ถึงเป้าหมายของคนคนนั้นได้ เช่นนั้นเรื่องราวทั้งหมดจะคลี่คลายมิใช่หรือ?
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆ หลินเมิ้งหยาก็มีลางสังหรณ์บางอย่าง
บางทีฮ่องเต้ที่กำลังบรรทมไม่ฟื้นอยู่ในตำหนักอาจจะ ไม่สิ พระองค์จะต้องไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครใช้ตัวเองเป็นหุ่นเชิดง่ายๆ อย่างแน่นอน
“ช่างเถิด ถึงอย่างไรพรุ่งนี้ข้าก็จะได้เข้าเฝ้าฮ่องเต้แล้ว เมื่อถึงเวลานั้นข้าอาจจะสังเกตเห็นความผิดปกติก็ได้ กลับกันกับท่านอาอวี้ ท่านวางแผนจะทำเช่นไรต่อไปอย่างนั้นหรือ? คนพวกนั้นหมายเอาชีวิตท่าน หากท่านยังอยู่ในวังหลวง เกรงว่าคนเหล่านั้นจะต้องไม่ยอมเลิกราง่ายๆ อย่างแน่นอน”
หลินเมิ้งหยามองอวี้เฉียงด้วยสายตาเป็นกังวล นางไม่อยากให้บุรุษผู้ทุ่มเททั้งชีวิตเพื่อต้าจิ้นคนนี้ต้องตายหรือถูกทรมาน
หากนางสามารถขอร้องหลงเทียนอวี้ได้ล่ะก็ บางทีอวี้เฉียงอาจจะออกจากวังหลวงได้อย่างปลอดภัย
แม้นอกวังหลวงจะไม่สบายเหมือนอย่างในวังหลวง แต่ถึงอย่างนั้นก็ปลอดภัยกว่าวังหลวงมาก
ทว่าอวี้เฉียงกลับส่ายหน้า สายตาสงบนิ่ง เขา…มีแผนการของตนเองแล้ว
“ขอบพระทัยในความปรารถนาดีของพระชายา แต่คนสกุลอวี้หาได้รู้จักคำว่าถอยหนีไม่ ในสงครามคราวนั้น ข้าได้ให้สัญญากับสหายร่วมรบเอาไว้แล้วว่าพวกเราจะตายด้วยกัน แต่คิดไม่ถึงเลยว่าสุดท้ายแล้วข้าจะกลายเป็นพว
