ุทธิ์มากมายในวังหลวง หัวใจของหลินเมิ้งหยาพลันเย็นเฉียบ
คนในวังใจดำอำมหิตยิ่งนัก
“จริงสิ เหตุใดท่านจึงถูกปองร้ายได้เล่า?”
หากคืนนี้หลินเมิ้งหยาไม่บังเอิญไปเจอเข้าแล้วล่ะก็ คาดว่าอวี้เฉียงคงหมดลมหายใจไปแล้ว
อวี้เฉียงครุ่นคิด ก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นชา
“คงไม่ต้องอธิบายให้มากความ เห็นทีคงมีคนไม่อยากให้คนแก่เช่นข้ามีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้แล้ว”
หัวใจของหลินเมิ้งหยาบีบรัดเข้าหากัน นางมองอวี้เฉียงด้วยสายตาเชิงขอโทษ
นางทำให้เข้าต้องมาติดร่างแหด้วยเสียแล้ว
อวี้เฉียงเห็นสีหน้าของนางจึงหยักยิ้มก่อนจะเอ่ย
“พระชายาอย่าได้คิดมากเลย เรื่องนี้หาใช่ความผิดของพระองค์ไม่ อันที่จริงทั้งหมดก็เพราะข้า…ข้าแอบเข้าไปในตำหนักของฮ่องเต้กลางดึกแล้วถูกพบเห็นเข้า คนเหล่านั้นจึงคิดจะฆ่าข้า”
แอบลอบเข้าไปในตำหนักของฮ่องเต้? หลินเมิ้งหยาตื่นตระหนก อันที่จริงด้วยสถานะของอวี้เฉียงแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นมิใช่หรือ?
หากดูจากรูปการณ์แล้ว เกรงว่าเรื่องนี้จะต้องเกี่ยวข้องกับท่านพ่อหรือไม่ก็หลงเทียนอวี้อย่างแน่นอน
มิเช่นนั้นอวี้เฉียงผู้รักสันโดษและมักหลีกหนีความวุ่นวายจะเข้าไปในตำหนักของฮ่องเต้กลางดึกเพื่ออะไร?
“ท่านผู้อาวุโสอวี้ ไม่สิ ตอนนี้ข้าควรเรียกท่านว่าท่านอาอวี้ หากผู้น้อยจำไม่ผิดแล้วล่ะก็ ท่านกับท่านพ่อเคยเป็นสหายร่วมรบกันใช่หรือไม่?”
คราวนี้ดวงตาของอวี้เฉียงพลันแสดงออกให้เห็นถึงอาการตกตะลึง
แต่หลังจากได้เห็นแววตาม
