ยาได้กลิ่นของความไม่ชอบมาพากล ดูเหมือนเหตุการณ์ไฟไหม้ในคราวนี้จะถูกสร้างขึ้นเพื่อแผดเผาอวี้เฉียง!
เมื่อคิดได้ดังนี้ โทสะพลันแล่นพล่านขึ้นในหัวใจ
อวี้เฉียงเป็นคนเก่าคนแก่ของวังหลวง แม้จะไม่มีความสามารถเรียกลมเรียกฝนได้ แต่ถึงกระนั้นคนในกองฝ่ายในล้วนเกรงกลัวเขาทั้งสิ้น
ทว่าตอนนี้ยอดฝีมือมากมายกำลังหมายเอาชีวิตของเขา
เช่นนั้นคำอธิบายที่สมเหตุสมผลจึงมีเพียงอย่างเดียว
นั่นก็คือมีคนจับได้ว่าอวี้เฉียงแอบช่วยเหลือหลินเมิ้งหยาอย่างลับๆ ฉะนั้นท่านผู้อาวุโสอวี้จึงถูกปองร้ายหมายเอาชีวิต
หลินเมิ้งหยากัดริมฝีปากแน่น นางไม่อาจทนมองคนเหล่านี้ทำงานลุล่วงได้
ทว่าตอนนี้เหตุการณ์กำลังคับขัน ยิ่งไปกว่านั้นนางยังมีเพียงป๋ายซูคนเดียว หากมองจากสีหน้าของป๋ายซูแล้ว นางรู้ได้ทันทีว่านักฆ่าเหล่านั้นล้วนมีฝีมือที่เยี่ยมยอด
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด ก่อนจะคิดออกวิธีหนึ่ง
กระซิบเบาๆ ที่ข้างหูของป๋ายซู ทั้งสองพยักหน้าให้กัน ก่อนจะเริ่มทำตามแผนการ
ป๋ายซูอาศัยพงหญ้าในการอำพรางตัวเข้าไปทางสวนด้านหลังเรือนเพื่อสังเกตการณ์
หลินเมิ้งหยานึกถึงยาพิษชนิดหนึ่งขึ้นมาได้
สายลมหวีดหวิว หญ้าแห้งรายล้อมรอบตัว เช่นนั้นนางลองใช้ไฟบีบพวกคนเหล่านั้นออกมาดีหรือไม่
อดทนรอจนกระทั่งป๋ายซูกลับมา หลินเมิ้งหยาและนางเข้าไปหลบอยู่ด้านหลังหินก้อนใหญ่ ป๋ายซูหยิบตะบันไฟพกพาของตนเองออกมา ไม่นานเปลวเพลิงขนาดย่อมก็ลุกลามขยายเป็นวงกว้าง
“แย่แล้ว! ไฟไหม
