อวี้รังเกียจผู้หญิงคนนี้ หากมิใช่เพราะนาง ตำหนักหยาเสวียนคงไม่เกิดเรื่องมากมายขนาดนี้
แม้จะเห็นสายตาดูแคลนจากหลงเทียนอวี้ ทว่าใบหน้าของหยุนลั่วยังคงประดับไว้ซึ่งรอยยิ้มดั่งเดิม
“ท่านอ๋องอย่าได้สร้างความขัดแย้งกับเหนียงเหนียงเลยเพคะ ถึงอย่างไรเหนียงเหนียงก็หวังดีต่อพระองค์ พวกท่านทั้งสองล้วนเป็นแม่ลูกกัน เหตุใดจะต้องทะเลาะกันเพียงเพราะผู้หญิงคนหนึ่งด้วยล่ะเพคะ?”
หยุนลั่วเอ่ยชี้แนะ แต่หลงเทียนอวี้กลับรู้สึกรังเกียจจนยากจะอธิบายได้
“จงระวังสถานะของเจ้าด้วย หากคิดว่ามีลมหายใจอยู่บนโลกนี้เพียงพอแล้ว เช่นนั้นก็ไปปลิดชีพตัวเองเสีย”
ส่งเสียงเย็นยะเยือก ดวงตาเผยให้เห็นความเย็นชา ทว่าหยุนลั่วหาได้เผยความหวาดกลัวออกมาไม่
สมแล้วที่เป็นคนที่หมู่เฟยไว้วางใจ นางไม่แม้แต่จะรู้สึกหวาดกลัว
“ท่านอ๋องตลกเหลือเกินเพคะ หนู่ปี้ยังอยากมีชีวิตอยู่เพื่อรับใช้เหนียงเหนียงนะเพคะ ตอนนี้เหนียงเหนียงอายุมากขึ้นแล้ว เช่นนั้นก็ควรมีคนดูแลมิใช่หรือเพคะ? ท่านอ๋องจะใจร้ายใจดำไม่เหลือใครให้อยู่รับใช้เหนียงเหนียงเลยแม้แต่คนเดียวหรือเพคะ?”
อยู่ๆ ความหวาดกลัวพลันถูกวาดขึ้นในหัวใจของหลงเทียนอวี้ขณะที่กำลังจ้องหยุนลั่ว
นับตั้งแต่วันที่หมู่เฟยพานางเข้ามาอยู่ในจวน หมู่เฟยคอยให้นางรับใช้อยู่ทุกเวลา เหตุใดหมู่เฟยจึงเชื่อฟังคำพูดของสาวใช้ขวางหูขวางตาคนนี้กันนะ?
ความสงสัยพลันเกิดขึ้นในใจ แต่ถึงกระนั้นหลงเทียนอวี้ก็เดินตามหยุนลั่
