้าพึงใจในตัวผู้ใด เช่นนั้นหมู่เฟยจะเป็นธุระจัดการให้เจ้าเอง”
คำพูดของพระสนมเต๋อเฟยทำให้ใบหน้าของหลงเทียนอวี้ถมึงทึงลง ขณะเดียวกันก็ทำให้หญิงสาวเหล่านั้นก้มหน้าลงด้วยความขวยเขิน
พวกนางล้วนเป็นลูกสาวของอนุภรรยา แม้ใบหน้าจะงดงาม แต่ถึงกระนั้นก็มิได้รับความสนใจจากวงศ์ตระกูลเท่าที่ควร
เมื่อเติบใหญ่ สุดท้ายพวกนางก็ต้องออกเรือนไปกับพวกคุณชายไร้ชื่อหรือไม่ก็พวกพ่อหม้าย แต่เมื่อวันนี้ได้มีโอกาสที่จะกลายเป็นชายารองของอ๋องอวี้ พวกนางจึงพยายามแย่งชิงไขว่คว้าโอกาสนั้น
แม้พระชายาเอกจะเกิดในสกุลสูงศักดิ์ แต่ถึงกระนั้นก็เข้าวังไปแล้ว ถ้าหากพวกนางสามารถอาศัยจังหวะนี้กำเนิดทายาทให้แก่ท่านอ๋องได้ก่อนแล้วล่ะก็ เช่นนั้นชาติกำเนิดก็หาใช่เรื่องสำคัญไม่
ฉะนั้นพวกนางจึงพยายามชม้อยชม้ายชายตาให้อ๋องอวี้โดยไร้ซึ่งความกระดากอาย
มือทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่น ความรู้สึกผิดหวังแล่นพล่านในหัวใจ ช่วงเวลาที่ผ่านมาเขาคิดว่าหมู่เฟยกลับตัวกลับใจแล้ว เหตุเพราะนางเลิกรังแกหลินเมิ้งหยา ดังนั้นเขาจึงคิดว่านางอาจจะนึกเสียใจกับสิ่งที่ตนเองได้กระทำลงไป
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าเพียงหลินเมิ้งหยาถวายตัวเข้าไปรับใช้งานในวังหลวง พระสนมเต๋อเฟยจะกลับมาแสดงอำนาจอีกครั้ง
เหตุใดหมู่เฟยจึงอยากให้เขาตบแต่งภรรยาอนุนัก? เหตุใดหมู่เฟยที่เคยเป็นคนฉลาดเฉลียวจึงทำเรื่องไร้ความคิดเช่นนี้
หรือนางจะไม่อยากหลงเหลือความสัมพันธ์ฉันแม่ลูกของพวกเขาเอาไว้แล้
