ว?
“หมู่เฟย เอ๋อร์เฉินไม่มีทางแต่งงานรับชายารองเข้าจวน เอ๋อร์เฉินหวังว่าหมู่เฟยจะเข้าใจในเรื่องนี้ เชิญพวกคุณหนูกลับไปเถิด ต่อจากนี้ไปห้ามมายังจวนอวี้อีก ตอนนี้พระชายาไม่อยู่จวน เกรงว่าจะให้การต้อนรับได้ไม่ดีพอ”
หลงเทียนอวี้กล่าวเสียงแข็ง หญิงสาวเหล่านั้นล้วนฟังออกว่าความอดทนของเขากำลังจะหมดไป อีกทั้งความหวังของพวกนางยังหมดสิ้นไปแล้ว ดังนั้นพวกนางจึงรีบถอนตัวออกไป
ราวกับว่าพระสนมเต๋อเฟยมิได้สนใจใยดีกับท่าทางแข็งกร้าวของหลงเทียนอวี้ นางทำเพียงยกชาขึ้นจิบ ก่อนจะชำเลืองมองเขา
“อวี้เอ๋อร์ เจ้าทำตัวไร้สาระอีกแล้ว เปิ่นกงทำทุกอย่างเพื่อเจ้า หลินเมิ้งหยาจะนำหายนะมาให้เจ้า เจ้าคิดหรือว่านางจะได้กลับออกมาจากวังหลวง?”
หลงเทียนอวี้ชะงัก มิใช่เพราะน้ำเสียงของพระสนมเต๋อเฟย แต่เพราะหัวใจอันแสนเย็นชาของนาง พระสนมเต๋อเฟยในเวลานี้ไม่เหมือนหมู่เฟยที่เลี้ยงเขาจนเติบใหญ่เลยแม้แต่น้อย
แม้ว่าเขาจะได้ดื่มเพียงน้ำนมจากแม่นมและท่านน้าก็ตาม แต่ถึงอย่างไรหมู่เฟยก็เป็นมารดาแท้ๆ ของเขา คำพูดและการกระทำต่างๆ ล้วนเป็นแบบอย่างให้แก่เขาเสมอมา
แม้หมู่เฟยจะอยู่ในวังหลังและต้องรักษาภาพลักษณ์พระสนมเอาไว้ แต่ถึงกระนั้นทั้งคำพูดและกิริยาวาจาก็ล้วนฉลาดเฉลียวและน่าเลื่อมใสทั้งสิ้น
ตกลงเกิดเรื่องอะไรกันแน่? เหตุใดหมู่เฟยจึงกลายเป็นผู้หญิงเย็นชาไร้หัวใจเช่นนี้?
“ลูกชายข้า พวกเราสองแม่ลูกต้องอยู่ในวังหลวงอันโสมมมานานยี่สิบกว
