ต้หล้า พระชายาได้โปรดอย่าปฏิเสธเพื่อเห็นแก่ความสุขของราษฎรด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ”
หลินเมิ้งหยาแค่นหัวเราะเสียงเย็นในใจ นางคงเก่งเรื่องชักแม่น้ำทั้งห้าไม่ได้เท่าใต้เท้าซูผู้นี้
เมื่อเห็นว่ามิอาจเอาชนะนางได้ เขาจึงอ้างเหล่าราษฎรมากดดัน ช่างน่าขันเหลือเกิน พวกเขากล้าพูดถึงประโยชน์สุขของราษฎร ทั้งๆ ที่ตนเองทำเรื่องอัปยศอดสูไปตั้งมากมายอย่างนั้นน่ะหรือ
ก็ดี ถึงอย่างไรเป้าหมายของนางก็สำเร็จแล้ว หากยังกดดันพวกเขาต่อไป เกรงว่าผลลัพธ์ที่ได้จะกลับตาลปัตร
เลิกคิ้วขึ้นสูง หลินเมิ้งหยาแสร้งทำท่าครุ่นคิด
แสดงท่าทีเหมือนกำลังลำบากใจ ก่อนจะฝืนพยักหน้าลง ทว่ายังไม่ทันที่ใต้เท้าซูจะโห่ร้องด้วยความดีใจ นางชิงพูดตัดหน้าขึ้นมาอีกครั้ง
“แต่ข้าอายุยังน้อย ซ้ำยังไม่รู้เรื่องรู้ราว หากพูดสิ่งใดผิดไป เช่นนั้นอาจกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ ใต้เท้าซู ท่านว่า…”
คิ้วขมวดเข้าหากัน ดวงตาใสซื่อไร้เดียงสา หากไม่รู้จักนางแล้วล่ะก็ ใต้เท้าซูคงคิดว่าหญิงสาวผู้มีลักษณะท่าทางอ่อนโยนแต่กลับสร้างเรื่องจนทำให้สำนักหมอหลวงวุ่นวายราวถูกไฟแผดเผา จะต้องกำลังรู้สึกอึดอัดใจอยู่อย่างแน่นอน
เขาทำได้เพียงก้มหน้า ก่อนจะเอ่ยปาก
“พระชายาอย่าคิดมากเลย ก่อนจะถวายพระโอสถแด่ฮ่องเต้ได้ พระองค์จะต้องตรวจชีพจรของฮ่องเต้ก่อน หลังจากตรวจชีพจรเรียบร้อยแล้วจึงจะสามารถถวายการรักษาได้ ฉะนั้นหากพระชายาและกระหม่อมปรึกษาร่วมกัน คาดว่าคงไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน”
แม
