้จิ้งจอกเฒ่าจะฉลาด แต่ก็มิอาจเอาชนะนักล่ามากความสามารถได้
หลินเมิ้งหยารู้สึกพอใจยิ่งนัก แต่ถึงกระนั้นดวงตากลับยังแสดงท่าทางกังวล ถอนหายใจเล็กน้อยราวกับได้ตัดสินใจบางอย่างแล้ว
“เอาเถิด ในเมื่อข้าเข้าวังมาเพื่อรักษาพระอาการประชวรของฮ่องเต้ เช่นนั้นก็คงปฏิเสธไม่ได้ ท่านอ๋องของข้าดีหมดทุกอย่าง เพียงแต่อารมณ์รุนแรงเกินไปเล็กน้อย เวลาที่เขาตัดสินใจแล้วก็ยากที่จะเปลี่ยนใจ”
แสร้งแสดงท่าทีอึดอัดใจ แม้หลินเมิ้งหยาจะเหยียดยิ้มในใจอยู่นานแล้วก็ตาม
ตอนนี้หลินเมิ้งหยารู้สึกประหลาดใจยิ่งนัก หลงเทียนอวี้ใช้วิธีใดกัน เหตุใดพวกเขาจึงว่านอนสอนง่ายเช่นนี้ ดูเหมือนนางจะต้องเรียนรู้วิธีการกำราบสัตว์ร้ายจากเขาบ้างเสียแล้ว
หลังจากโน้มน้าวหลินเมิ้งหยาสำเร็จ ใต้เท้าซูก็พาคนของตนเองกลับไปยังสำนักหมอหลวงด้วยความดีใจ
หลินเมิ้งหยาตอบตกลงแล้ว วันพรุ่งนี้นางจะไปยังสำนักหมอหลวง เพียงแต่…เรื่องจะปล่อยพวกเขาไปหรือไม่นั้นหาใช่สิ่งที่นางจะตัดสินใจคนเดียวได้
หลังจากส่งพวกใต้เท้าซูกลับ หลินเมิ้งหยานั่งดื่มชาในห้อง อยู่ๆ มือเล็กคู่หนึ่งก็ยื่นเข้ามาจับชายกระโปรงของนางแล้วกระตุกเบาๆ
นางก้มหน้าลงมองหลงอิงฮวา
ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่น คาดว่าในจังหวะที่นางสังเกตเห็น เขาจะต้องแอบเข้ามาฟังอยู่ใต้โต๊ะอย่างแน่นอน
เด็กคนนี้มีไหวพริบยิ่งนัก ประสาทสัมผัสต่อคนภายนอกค่อนข้างไว ซ้ำยังไม่ร้องไห้หรือโวยวาย มีครั้งหนึ่งที่เขาเกือบจะใช้ถ
