ีกครั้ง จำเป็นต้องให้ลมหายใจเป็นปกติคงที่ก่อนเพคะ”
หลินเมิ้งหยามองออกว่าผู้หญิงตรงหน้าคือมารดาของหลงอิงฮวา แต่เพราะร่างกายของเขายังคงอ่อนแอมาก ดังนั้นนางจึงมิอาจปล่อยให้ใครทำลายการฟื้นฟูร่างกายของเขาได้
อีกฝ่ายมองออกว่าหลินเมิ้งหยากำลังโอบกอดร่างของอิงฮวาเอาไว้อย่างทะนุถนอม นางจึงรีบพยักหน้าเพราะเข้าใจแล้วว่าลูกชายของตนเองยังไม่พ้นขีดอันตราย
“พวกเจ้ามัวยืนทำอะไรอยู่ที่นี่ เหตุใดจึงไม่รีบไปตามหมอหลวง!”
นางในสองคนทางด้านหลังของเหนียงเหนียงตรงหน้ารีบจัดแจงแบ่งงาน บางทีพวกนางอาจเป็นคนสนิทของเหนียงเหนียง
หลินเมิ้งหยาอุ้มอิงฮวาไปยังห้องกว้างขวางด้วยความระมัดระวัง อากาศภายในค่อนข้างอบอุ่น
หลังจากเปลี่ยนเป็นชุดสบายๆ ให้กับเด็กน้อยแล้ว นางกำชับมิให้ใครเข้าใกล้อิงฮวาเพื่อให้หมอหลวงรักษาอาการองค์ชาย
หลินเมิ้งหยาถูกนางในคนสนิทเชิญไปยังตำหนักด้านข้างเพื่อพักผ่อน เหตุเพราะนางเป็นผู้ช่วยชีวิตองค์ชาย ดังนั้นทุกคนจึงให้ความเคารพนางเป็นอย่างดี
“นายหญิง หนู่ปี้เห็นท่านสวมใส่เพียงชุดบางๆ จึงนำชุดที่ตัดใหม่ของเหนียงเหนียงมาให้ หากท่านไม่รังเกียจ ได้โปรดสวมใส่เถิดเจ้าค่ะ”
หลินเมิ้งหยาถอดเสื้อคลุมให้ป๋ายซูนานแล้ว
แต่เพราะสาวใช้ของนางไม่ยอมใส่ ดังนั้นขณะที่พวกนางสองนายบ่าวกำลังเกี่ยงกันอยู่นั้น นางในคนสนิทจึงนำชุดสีชมพูประดับลายดอกไม้มามอบให้
“ขอบคุณมาก”
หลินเมิ้งหยาไม่ปฏิเสธ หากนางไม่รับเอาไว้แล้วล่ะก็ เ
