สวมชุดสีแดงดั่งพุทรา ทว่าเปรอะเปื้อนไปด้วยดินโคลน เขาไม่เหมือนองค์ชาย แต่เหมือนลิงจอมซนเสียมากกว่า
รูปร่างหน้าตาน่ารักราวถอดแบบจากหลงเทียนอวี้ แม้บุตรชายสกุลหลงจะมีรูปร่างหน้าตาคล้ายคลึงกัน แต่เด็กคนนี้เหมือนกับหลงเทียนอวี้ที่สุด
หลินเมิ้งหยารู้สึกสนใจยิ่งนัก ย่อตัวลงตรงหน้าเขา ก่อนจะโยนลูกตะกร้อเล่น
“เจ้าบอกว่าลูกตะกร้อนี้เป็นของเจ้าอย่างนั้นหรือ แต่ข้าเป็นคนเก็บได้ เช่นนั้นเจ้ามีหลักฐานอะไรมาแสดงว่ามันเป็นของเจ้ากันเล่า?”
ราวกับถูกหยิกแก้ม หลินเมิ้งหยาพยายามหลบหลีกฝ่ามือของเขา เมื่อเห็นใบหน้าของอีกฝ่ายเริ่มแดงก่ำ นางรู้สึกสนุกเป็นอย่างมาก ความรู้สึกนี้มิต่างอันใดจากการได้กลั่นแกล้งหลงเทียนอวี้
“เจ้า…ไม่มีใครในวังหลวงไม่รู้ว่าตะกร้อลูกนี้เป็นของเปิ่นฮวงจื่อ เจ้ารีบส่งคืนมาให้ข้าเดี๋ยวนี้ มิเช่นนั้นข้าจะบอกให้หมู่เฟยลงโทษเจ้า”
พยายามอดทนอดกลั้นไม่ยอมร้องไห้ ซ้ำยังเอ่ยวาจาข่มขู่หลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาอดใจไม่ไหว ยื่นมือเข้าไปหยิกแก้มนวลเนียนนุ่มนิ่มของเขา นางอยากจะอุ้มเด็กคนนี้กลับบ้านเหลือเกิน
“เจ้าทำอะไร? นังสารเลว! เจ้าบังอาจเสียมารยาทกับเปิ่นฮวงจื่อ!”
องค์ชายน้อยคิดไม่ถึงเลยว่าหญิงสาวตรงหน้าจะกล้าหยิกแก้มของตนเอง ปกติทั้งนางในและขันทีล้วนทำความเคารพเมื่อเห็นเขา
ขณะเดียวกันความคับข้องใจก็ปะทุออกมา คนสกุลหลงหาใช่คนที่จะยอมแพ้ต่ออะไรง่ายๆ ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางยอมจำนนอย่างแน่นอน
ฉะ
