ี่นี่หาใช่สถานที่ที่เจ้าสมควรมาไม่ ข้าไม่ได้ขาดเขลาขนาดที่จะวางแผนไม่รอบคอบ สิ่งที่ข้าต้องการคือช่วยเสด็จพ่อออกมาเพียงเท่านั้น”
ช่วยฮ่องเต้? หรือที่หลงเทียนอวี้ยอมเสี่ยงอันตรายก็เพราะต้องการจะช่วยฮ่องเต้ออกจากตำหนักชิงกง?
“ข้าไม่คิดคัดค้านเรื่องที่เจ้าต้องการจะช่วยฮ่องเต้ แต่ว่า…เจ้าต้องรอจนกว่าข้าจะเข้าไปในวังหลวงก่อน หากเจ้าลงมือในตอนนี้ก็มิต่างอันใดจากเจ้าก่อกบฏ เจ้ารู้หรือไม่ว่าฮองเฮาและไท่จื่อรู้เรื่องภารกิจของเจ้าแล้ว บางทีพวกเขาอาจจะเหวี่ยงแหรอและปล่อยให้เจ้าติดกับดัก!”
หลินเมิ้งหยารีบอธิบายเพื่อหยุดการกระทำของหลงเทียนอวี้ วังหลวงอยู่ภายใต้การควบคุมของฮองเฮา แม้หลงเทียนอวี้จะมีคนสอดแนมอยู่ภายใน แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะชนะ
หากถูกฮองเฮาจับได้ เช่นนั้นเขาคงมิอาจเอาตัวรอด
“พวกเขารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร? เจ้ารู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”
หลงเทียนอวี้จ้องมองด้วยความสงสัย เขาวางแผนคราวนี้ตั้งแต่เมื่อครึ่งปีก่อน ส่วนเรื่องส่งหลินเมิ้งหยาเข้าวังเป็นเพียงแผนสำรองเท่านั้น
“เรื่องนี้เจ้าต้องถามลูกน้องของเจ้าเองว่าเพราะเหตุใดความลับจึงรั่วไหลออกไป ข้าเพียงแต่บังเอิญเห็นความผิดปกติของฮองเฮา หากเจ้าไม่เชื่อ ข้าเองก็จนปัญญา”
เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลงเทียนอวี้ หลินเมิ้งหยาไม่อาจพูดอะไรได้มากมายนัก นางทำได้เพียงพยายามโน้มน้าวเขา แต่โชคดีที่นางรู้ว่าหลงเทียนอวี้เป็นคนรอบคอบ
หากเขาไม่แน่ใจ เขาไ
