วฟ้ากับเหว
เดินเข้าไปในบริเวณด้านหน้าสวน ก่อนจะอ้อมเข้าไปบนทางเดิน ขณะที่หลินเมิ้งหยากำลังจะกลับไปยังตำหนักของตนเอง จู่ๆ นางก็เจอกับหลงเทียนอวี้โดยบังเอิญ
นางยืนอยู่บริเวณทางเดิน ส่วนเขายืนอยู่ในสวน
วันนี้เขาสวมชุดสีดำสนิท ท่วงท่าสง่างามเสมือนปรมาจารย์แห่งยุทธภพ
ทั้งที่ไม่ได้เจอกันเพียงไม่กี่วันเท่านั้น หลงเทียนอวี้กลับรู้สึกว่าทั้งห้องหัวใจและสมองล้วนปรากฏเป็นภาพของนาง
ตอนแรกคิดอยากจะเอ่ยทักทาย แต่สายตาพลันเหลือบไปเห็นผ้าเช็ดหน้าสีเทาอ่อนในมือของนาง
นั่นมัน…ผ้าเช็ดหน้าผู้ชาย
“วันนี้เจ้าไปเจอใครมา?”
ทันทีที่สิ้นเสียง หลงเทียนอวี้รู้สึกเสียใจขึ้นมา เขาเพียงแค่อยากรู้ว่านางหายไปไหน ทว่าน้ำเสียงที่เปล่งออกมากลับเสมือนกำลังสอบสวนนางอย่างไรอย่างนั้น
หากดูจากนิสัยของนางแล้ว นางจะต้องโกรธเกรี้ยวอย่างแน่นอน
ผลปรากฏว่า หลินเมิ้งหยาเก็บผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นเข้าไปในวงแขน เหยียดยิ้มเย็นชา สายตาไร้ซึ่งความอ่อนโยน
“หม่อมฉันไปที่ไหนหาได้เกี่ยวข้องกับท่านอ๋องไม่ หรือท่านอ๋องต้องการให้หม่อมฉันรายงานพระองค์ทุกเรื่องเพคะ? เช่นนั้นท่านอ๋องส่งคนติดตามหม่อมฉันไปก็ได้ หม่อมฉันเหนื่อยแล้ว ทูลลา”
หลินเมิ้งหยาตั้งใจเดินผ่านหน้าหลงเทียนอวี้ เมื่อครู่นางตั้งใจเผยผ้าเช็ดหน้าในมือออกมาให้เขาเห็น แต่เสียงที่เขาเปล่งออกมากลับทำให้นางรู้สึกโกรธ
ทั้งที่นางมีเพียงผ้าเช็ดหน้าของผู้ชายเท่านั้น แต่เขากลับถามซักไซ้ขนาดนี้
