แล้วทีเขานอกใจนางเล่า ทำไมเขาถึงไม่คิดบ้างว่านางจะโกรธ
ดวงตาวาวโรจน์ ทว่าเขากลับเดินอ้อมเข้ามาดักหน้านางเอาไว้
ก้มหน้าลงมองหญิงสาวตรงหน้า สายตาของนางในเวลานี้น่ากลัวเหลือเกิน
ราวกับถูกยั่วยุ หลินเมิ้งหยาถลึงตาโต เรื่องนี้นางไม่เคยกลัวใครอยู่แล้ว!
ทั้งสองจึงถลึงตาใส่กันเช่นนี้อยู่ครู่หนึ่ง หลงเทียนอวี้ที่ได้เห็นท่าทางขุ่นเคืองของนางพลันรู้สึกว่านางน่ารักเล็กน้อย
ดวงตาเบิกกว้าง แม้จะเจือไว้ซึ่งความโกรธ แต่กลับเปล่งประกายชวนมอง
มิได้คิดคำนึงถึงสิ่งใด เขาก้มหน้าลงไปเพราะคิดอยากจะสัมผัสริมฝีปากสีเชอรี่
แต่เขาคาดไม่ถึงเลยว่าหลินเมิ้งหยาจะยกขาขึ้นมาถีบเขา
“เจ้า…”
มองดูท่าทางแยกเขี้ยวยิงฟันราวกับแมวกางกรงเล็บ นางหมุนตัวแล้วเดินจากไป หลงเทียนอวี้รู้สึกเหมือนถูกแมวข่วนเข้าให้แล้ว
“ข้าทำไม? ใครใช้ให้มาขวางทางข้ากันเล่า หากคราวหน้ายังกล้าขวางทางข้าอีก ข้าจะถีบขาท่านให้หักเลย”
ส่งเสียงขู่คำรามออกมา หลงเทียนอวี้มองตามเสมือนคนโง่ แต่ก่อนเขาเคยชินกับท่าทางอ่อนโยนและฉลาดเฉลียวของนาง
แต่พอมาวันนี้นางกลับแตกต่างออกไป!
หลินเมิ้งหยาที่ลอบด่าเขาอยู่ในใจมิรู้เลยว่าตนเองได้ไปกระตุ้นสันดานดิบที่อยู่ในส่วนลึกของหัวใจหลงเทียนอวี้เข้าให้แล้ว
นั่นก็เพราะนางกำลังโกรธมากจริงๆ
ตอนแรกคิดว่าหลงเทียนอวี้จะหึงหรือไม่ก็สำนึกผิด แต่ใครจะรู้ว่าเขายังมีท่าทีเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ซ้ำยังสอบสวนนางอีกด้วย แล้วไหนยังคิดจะจ
