าหวังจับตัวนางเอาไว้ แต่นางรีบเอี้ยวตัวหลบ
หมุนตัวหันไปมอง ก่อนจะได้เห็นชิงหูและเสี่ยวอวี้กระโดดชนกันแล้วร่วงลงบนพื้น
เอ๋? พวกเขาทำอะไรกันน่ะ?
“ไอหยา เจ็บชะมัด ป๋ายซ่าว นายหญิงสติไม่ดีของเจ้าเคลื่อนไหวรวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”
ชิงหูร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด
ป๋ายซ่าวกลับไม่สนใจตอบคำถามของเขา นางจ้องหลินเมิ้งหยาเสมือนคนโง่ ดวงตาเปียกชื้น
“นายหญิงยังจำได้หรือไม่ว่าข้าเป็นใคร?”
หลินเมิ้งหยาพยักหน้าลง ก็ป๋ายซ่าวนี่นา นางมิได้ความจำเสื่อมเสียหน่อย เหตุใดจะลืมนางได้เล่า?
“ฮือ ฮือ ดีจังเลย ดีจังเลย นายหญิงไม่ได้เสียสติ ดีจริงๆ”
ทั้งร้องไห้ ทั้งปรี่เข้ามากอดรัดร่างของหลินเมิ้งหยาแน่น
สาวใช้ที่เหลืออีกสามคนเองก็ร้องไห้พร้อมทั้งหัวเราะออกมาเช่นเดียวกัน
เสียสติ? เหตุใดนางจึงเสียสติเล่า?
“เอาล่ะ ซาบซึ้งเหลือเกิน ข้าเองก็อยากกอดเช่นเดียวกัน”
ชิงหูรีบอ้าแขนออกและคิดจะเข้ามาร่วมวงด้วย
ผลปรากฏว่าหลินเมิ้งหยายกขาขึ้นแล้วถีบเขาออกไป
แม้จะไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น แต่ชิงหูอย่าได้คิดเลยว่าจะมีโอกาสลวนลามนางได้
สาวใช้ทั้งสี่ส่งเสียงร้องไห้ระงม หลินเมิ้งหยาทำได้เพียงอดทนรอให้พวกนางสงบจิตสงบใจ สุดท้ายป๋ายซ่าวก็เป็นผู้อธิบาย นางจึงเข้าใจทุกอย่างในที่สุด
พวกเขาคิดว่านางเสียใจจนเป็นบ้า
ล้อเล่นหรือไร นางเนี่ยนะจะเป็นบ้า?
แต่ถึงกระนั้นนางก็มิอาจเปิดเผยเรื่องระบบเซินหนงได้ สุดท้ายทำได้เพียงปลอบโยนพวกนางว่
