านั่นเป็นวิธีรับมือกับอารมณ์แปรปรวนของนางเอง
ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้นางกลับมาเป็นปกติแล้ว ฉะนั้นจึงไม่จำเป็นต้องกังวล
ทั้งสี่ยังคงส่งเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้น ก่อนจะตัดสินใจนอนหลับเป็นเพื่อนหลินเมิ้งหยาเพราะยังไม่สบายใจ
หลินเมิ้งหยาที่คิดปฏิเสธพลันคิดขึ้นมาได้ว่าต่อจากนี้ไปหลงเทียนอวี้คงไม่มาหานางอีกแล้ว ความเจ็บปวดที่ยังคงแล่นพล่านทำให้นางนางพยักหน้าลง
ทั้งที่อยู่อาศัยชายคาเดียวกับเขาได้เพียงไม่นาน แต่ตอนนี้นางกลับไม่ชินที่จะต้องอยู่คนเดียว
ป๋ายซูอยู่ที่ห้องด้านนอก นางนอนอยู่บนเตียงเพียงคนเดียว
นางยังคงจำภาพเกี้ยวหลังนั้นได้ เรียกได้ว่าจำได้แทบจะทุกรายละเอียดแม้จะเห็นเพียงแค่ครั้งเดียว อยากจะบ้าตาย อยากจะบ้าตายจริงๆ !
ทั้งที่ไม่อยากจะจดจำเลยแม้แต่น้อย แต่เหตุใดยังจำได้ไม่ลืมเช่นนี้?
