ั้งสี่ ในที่สุดทุกคนก็เดินทางกลับมาถึงยังสวนด้านหลังจวนอวี้
ราวกับเป็นหัวขโมย พวกเขารีบวิ่งกลับไปยังตำหนักหลิวซินและเปลี่ยนชุดอย่างรวดเร็ว
เสี่ยวอวี้ยังคงอาศัยอยู่ในเรือนเล็ก หากมีสิ่งใดเกิดขึ้น เขาจะต้องส่งเสี่ยวจินมาหาพวกนางอย่างแน่นอน
ทันทีที่เปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ โรงครัวก็ส่งสำรับอาหารมื้อเย็นมาให้ทันที
ข้าวโพดหวานผัดไก่ ขิงต้มน้ำแกงอุ่นๆ และผักสดอีกสองสามอย่าง
สาวใช้ทั้งสี่ที่มิรู้เรื่องรู้ราวใดๆ ล้วนกินขนมและอาหารว่างที่ท่านป้าป๋ายทำจนอิ่มหมดแล้ว เมื่อเห็นอาหารมากมายตรงหน้า พวกนางจึงแสดงสีหน้าท่าทางอยากอาเจียน
“เอาล่ะ พวกเจ้าไม่ต้องคอยรับใช้อยู่ที่นี่หรอก ออกไปพักผ่อนที่ห้องเถิด หากมีเรื่องอะไร ข้าจะเรียกพวกเจ้าเอง”
สาวใช้ทั้งสี่รีบขอตัวออกไปด้วยความดีใจ โชคดีที่ชิงหูยังอยู่รับประทานอาหารกับนางที่นี่
หลินเมิ้งหยากินเข้าไปเพียงเล็กน้อยเพราะยังมีเรื่องให้คิดอีกมาก เพียงกินเข้าไปไม่กี่คำ นางก็วางตะเกียบลง
“เป็นอะไรไป? ยังกังวลเรื่องหลงเทียนอวี้หรือ?”
ชิงหูรู้ใจหลินเมิ้งหยาที่สุด นอกจากหลงเทียนอวี้แล้ว ยังจะมีใครทำให้เจ้าเด็กน้อยกินข้าวไม่ลงอีก?
“ไม่หรอก ข้าเพียงแค่ลดน้ำหนักน่ะ เจ้ากินเยอะๆ หน่อย ข้าขอกลับไปพักผ่อนก่อน”
ดันถ้วยข้าวออกห่างจากตัว หลินเมิ้งหยาลุกขึ้นและคิดจะกลับเข้าไปในห้องของตนเอง
จู่ๆ ประตูบานใหญ่ก็ถูกผลักออกจนหลินเมิ้งหยาและชิงหูตื่นตระหนก
ร่างสูงโปร่งปรากฏตรงหน้า
