ของหลินเมิ้งหยา
ใบหน้าหล่อเหลาบิดเบี้ยวเพราะความโกรธ ในดวงตาราวกับมีเปลวไฟลุกโชน
ริมฝีปากเม้มเข้าหากันแน่นเหมือนคนถูกขัดใจ
“เสี่ยวอวี้เป็นอะไรไป? ใครรังแกเจ้าอย่างนั้นหรือ?”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยถามด้วยความประหลาดใจ เด็กหนุ่มระเบิดอารมณ์ออกมาให้เห็นอย่างชัดเจน คาดว่าจะต้องมีคนทำเรื่องไม่ดีกับเขาอย่างแน่นอน เขาจึงโกรธเกรี้ยวเช่นนี้
“พี่สาว ข้าไม่ไปแล้ว ! ช่างหัวเมืองเลี่ยหยุน ! ช่างหัวราชวงศ์ ! ข้าไม่ไปเด็ดขาด ข้าไม่เอาหรอก !”
เสียงก่นด่าดังออกจากปากของหลินจงอวี้
หลินเมิ้งหยาและชิงหูสบตากัน ก่อนจะเลิกคิ้วขึ้นสูง
ตกลงหวานเหยียนเลี่ยเป็นคนเช่นไรกันแน่ ทั้งที่เขาอุตส่าห์มาขอร้องนางเพื่อให้ปล่อยเสี่ยวอวี้ไป แต่ตอนนี้กลับทำเสียเรื่องเองอย่างนั้นหรือ?
“เกิดอะไรขึ้น ? บอกข้ามาเถิด หวานเหยียนเลี่ยรังแกเจ้าอย่างนั้นหรือ ?”
หลินเมิ้งหยาเอื้อมมือไปจับเสี่ยวอวี้ให้นั่งลงข้างตนเอง
ใบหน้าของเขายังคงแสดงความโกรธเกรี้ยว แก้มป่องขึ้นมาเล็กน้อยน่ารักน่าชัง
“หวานเหยียนเลี่ยอยากให้ข้าไปสู่ขอองค์หญิงแห่งต้าจิ้น เขาบอกว่าหากมีองค์หญิงแห่งต้าจิ้นกลับไปด้วย เช่นนั้นตำแหน่งของข้าจะมั่นคงยิ่งขึ้น แต่ข้าหาได้ชอบพอพวกองค์หญิงเหล่านั้น ข้าไม่ต้องการ”
หลังจากหลินเมิ้งหยาได้ฟัง นางถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก
ถึงอย่างไรเสี่ยวอวี้ยังคงมีนิสัยเหมือนเด็ก เกรงว่าความสัมพันธ์ระหว่างชายหญิงจะยังเป็นเรื่องที่ไกลเกินไป
หากอ้างอิงจาก
