ยเป็นเขาคนนี้
ตอนนี้ทำได้เพียงรั้งสาวงามตรงหน้าเอาไว้ด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม
“คุณชายลู่อย่าได้ขุ่นเคืองท่านอ๋องไปเลย ก่อนลั่วปิงจะไปได้กำชับกับท่านแล้วมิใช่หรือว่าจะต้องรักษาอาการบาดเจ็บของท่านอ๋อง หากแม่นางกลับมาและรู้ว่าท่านกลับไปเช่นนี้ นางจะไม่โกรธเคืองท่านอย่างนั้นหรือ ?”
เพียงได้ยินชื่อลั่วปิง ฝีเท้าของลู่หนิงพลันหยุดลง
เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันแน่น สุดท้ายเลือกที่จะหมุนตัวแล้วกลับไปนั่งที่เดิม ก่อนจะถลึงตาใส่หลงเทียนอวี้
“อย่าคิดว่าข้าสนใจความเป็นความตายของเจ้า ข้าเพียงแค่ไม่อยากให้ลั่วปิงโกรธ”
ส่งเสียงเย็นชา ก่อนจะยื่นมือหนาออกไปเตรียมถอดเสื้อของหลงเทียนอวี้เพื่อรักษาบาดแผล
“อย่าแตะต้องตัวข้า ! ข้ารังเกียจท่าทางของเจ้าในเวลานี้ยิ่งนัก หลินขุยโยนเขาออกไปเดี๋ยวนี้”
หลงเทียนอวี้เอี้ยวตัวหลบ ส่งเสียงไร้เยื่อใย
ลู่หนิงโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ที่เขาแต่งกายเช่นนี้ก็เพราะจะได้เดินทางมารักษาอาการของหลงเทียนอวี้อย่างสะดวกโยธินมิใช่หรือ ?
เกี้ยวบ้านั่นทั้งเตี้ยทั้งแคบ เขาต้องขดตัวปวดเมื่อยขนาดไหนรู้หรือไม่
“ข้าจะไม่เสียเวลาพูดมากอีกต่อไปแล้ว ไม่ว่าเจ้าจะให้ข้ารักษาหรือไม่ ข้าก็จะรักษา !”
พูดจบเขาก็กระโจนเข้าไปในทันที
———————————
หมายเหตุ
[1] เหรินเยา หมายถึงกระเทย
