ศฆ่าตายแล้วพ่ะย่ะค่ะ ตอนนี้พวกเขาส่วนใหญ่ล้วนหวังพึ่งไท่จื่อกันทั้งสิ้น”
หลินขุยรายงานด้วยความโกรธเกรี้ยว ใบหน้าเผยให้เห็นความเย็นชา
กองกำลังที่ท่านอ๋องสั่งสมมาตลอดหลายปีที่ผ่านมาถูกป๋ายหลี่อู๋เฉินทำลายไปเกินครึ่ง ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าขุนนางบางส่วนที่อุตส่าห์ชุบเลี้ยงเอาไว้ยังย้ายข้างไปแล้วด้วย
ป๋ายหลี่อู๋เฉินมิต่างอันใดจากหายนะของโลกใบนี้
“ไม่เป็นไร ไม่มีใครสนับสนุนก็ช่าง โชคดีที่องครักษ์ป๋ายหู่ยังอยู่ในการควบคุมของเจ้า ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็มิได้มีเพียงองครักษ์ชิงหลงและเสวียนหวู่อย่าให้พระชายารู้เรื่องนี้เป็นอันขาด รวมถึงเรื่องที่ข้าได้รับบาดเจ็บด้วย”
หลังจากทายาแล้ว หลงเทียนอวี้พันตัวด้วยผ้าพันแผล ก่อนจะนั่งอ่านเอกสารทางราชการเสมือนไม่มีเรื่องอันใดเกิดขึ้น
แม้ใบหน้าจะยังขาวซีด ทว่าดวงตากลับสั่นไหวเล็กน้อย
นาง…จะกำลังทำอะไรอยู่กันนะ?
ท่ามกลางการเป็นผู้นำของเขา สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือแผนการอันแยบยล เขามีสี่จตุรเทพคอยรับคำสั่งเพื่อชี้นำลูกน้อง ป๋ายหลี่อู๋เฉินคือหนึ่งในสี่จตุรเทพ
คนเหล่านี้ล้วนมีความรู้สึกพิเศษกับป๋ายหลี่อู๋เฉินทั้งสิ้น
ยิ่งไปกว่านั้น ในบางสถานการณ์ที่เขาไม่รู้ ป๋ายหลี่อู๋เฉินใส่ร้ายป้ายสีหลินเมิ้งหยาจนกลายเป็นหญิงงามล่มเมือง
สี่จตุรเทพล้วนมีอคติกับหลินเมิ้งหยา หากนางทำการตรวจสอบพวกคนทรยศเหล่านั้น เกรงว่าภัยอันใหญ่หลวงจะมาถึงตัวนาง
คำพูดของป๋ายหลี่อู๋เฉินยังคงวนเวียนอยู
