่ในใจเขาเสมอ
‘คนเป็นผู้นำมิควรมีความรู้สึกอันใดและจะต้องไร้ซึ่งความรัก’
แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด หลินเมิ้งหยากลับทำให้หัวใจซึ่งเคยเย็นชาของเขาอบอุ่นขึ้นมาทีละน้อย
นางเปรียบเสมือนดวงอาทิตย์อันแสนอบอุ่นที่ไม่ว่าใครก็รู้สึกอยากเข้าใกล้ อยากปกป้องรอยยิ้มของนางเอาไว้ อยากเห็นรอยยิ้มซุกซนบนใบหน้านวล อยากสัมผัสถึงความรู้สึกประหลาดใจไม่รู้จบ
ตอนนี้เขานึกเสียใจขึ้นมาแล้วที่ฟังความคิดของป๋ายหลี่อู๋เฉินโดยการส่งนางเข้าวังหลวง
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาจะไม่มีทางปล่อยให้หลินเมิ้งหยาตกหลุมพรางใดๆ อย่างเด็ดขาด
เมื่อแสงแดดส่องประกายเจิดจ้า หลินเมิ้งหยาจึงลุกขึ้นจากเตียงนอน
สมองยังคงมึนงง อาการสะลึมสะลือเหนื่อยหน่ายเสมือนคนออกไปวิ่งสามกิโลเมตรแล้วเพิ่งกลับมา
“นายหญิงตื่นแล้ว พวกเจ้ารีบเข้ามาประคองนายหญิงลุกขึ้นเร็ว”
สาวใช้รอท่าคอยรับใช้หลินเมิ้งหยาอยู่นานแล้ว เวลานี้ตัวหลินเมิ้งหยาแข็งทื่อไม่ต่างอันใดจากท่อนไม้ขณะที่พวกนางแต่งตัวให้
มองดูตัวเองในกระจก ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่งดงาม สวมใส่อาภรณ์หรูหราสง่างาม เครื่องประดับวาววับมีราคาที่มิอาจประเมินได้ ผิวพรรณถูกเติมแต่ง ริมฝีปากสีแดงชาด ทั้งดวงตาและแม้แต่โครงหน้าไม่เหมือนนางในชาติภพก่อนเลยแม้แต่น้อย
ชุดซับในสีดอกบัว เสื้อตัวนอกสีม่วงอ่อนประดับลายดอกโบตั๋น คอเสื้อและแขนเสื้อถูกเย็บไว้ด้วยขนสัตว์
นี่คือชุดหรูหราราคาแพงในอุดมคติของทุกคนอย่างนั้นหรือ? แต่เมื่อน
