เอง เช่นนั้นคนที่ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ก็คือข้า”
คำพูดของหลงเทียนอวี้ทำให้คิ้วของหลินเมิ้งหยาเลิกขึ้นสูง
แม้หลงเทียนอวี้จะไม่เคยปิดบังเรื่องใดกับนางมาก่อน แต่ตอนนี้นางกลับเห็นถึงการแบ่งชนชั้นอย่างชัดเจน
ทุกวันคุกใต้ดินมักมีนักโทษถูกส่งตัวเข้ามา แต่คนเหล่านี้ทำความผิดอะไร เหตุใดจึงถูกกักขัง หรือพวกเขามีฐานะเช่นไร หลงเทียนอวี้มิเคยบอกเล่าให้นางฟัง
แม้นางจะอยู่ในตำแหน่งชายา ทว่านางกลับมิอาจเข้าถึงแก่นแท้ของความลับเขาได้เลย
บางทีหลงเทียนอวี้อาจคิดว่ายิ่งนางรู้น้อยเท่าไร นางก็จะยิ่งปลอดภัยมากขึ้นเท่านั้น
แต่ตอนนี้ป๋ายหลี่อู๋เฉินกำลังมุ่งหน้าล้างแค้นนาง แผนการของเขาสร้างผลกระทบเป็นลูกโซ่จนนางมิอาจทำใจอยู่เฉยได้
หากนางยังปล่อยให้หลงเทียนอวี้ปกปิดเรื่องนี้ต่อไป สักวันหนึ่งคนของนางจะต้องถูกป๋ายหลี่อู๋เฉินทำร้ายอย่างแน่นอน
“ท่านอ๋อง หม่อมฉันรู้ดีว่าคนเหล่านี้ล้วนเคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพระองค์มา แต่ตอนนี้เป้าหมายของพวกเขาคือหม่อมฉัน หม่อมฉันมิอาจนั่งรอคอยความตายได้ ท่านอ๋องได้โปรดอนุญาตให้หม่อมฉันตรวจสอบพวกเขาอย่างละเอียดด้วยเถิดเพคะ”
หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ยแสดงออกถึงความภักดี ในเมื่อหลงเทียนอวี้มิอาจลงมือกับคนเหล่านี้ได้ เช่นนั้นนางจะเป็นคนลงมือเอง
“เจ้า…พำนักที่ตำหนักหลิวซินให้สบายใจเถิด ตอนนี้เมืองหลวงกำลังวุ่นวาย ยิ่งไปกว่านั้น เหล่าขุนนางกำลังพยายามส่งตัวเจ้าเข้าวังหลวง หากเกิดเรื่องอันใดข
