นจะเป็นที่พึ่งพิงให้กับนายน้อยที่ต้าจิ้นได้ แต่ในอีกแง่มุมหนึ่งก็หาใช่เรื่องดี
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะเอ่ย
“บนโลกนี้มีคนใบหน้าคล้ายคลึงกันมากมายนัก ยิ่งไปกว่านั้นผู้ชายของสกุลหลินที่เข้าสู่วัยผู้ใหญ่แล้วส่วนใหญ่ล้วนติดตามท่านพ่อของข้าไปที่ค่ายทหารเพื่อฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ ขอเพียงพวกเจ้าจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย สกุลหลินจะเป็นอีกหนึ่งในเส้นทางเดินชีวิตของเสี่ยวอวี้แต่เพียงเท่านั้น”
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม หลินเมิ้งหยายังคงไม่สบายใจ
การช่วงชิงอำนาจเกิดทุกยุคทุกสมัย แต่สุดท้ายก็ไม่เคยเกิดผลลัพธ์ที่น่าพึงพอใจทุกด้าน
เมื่อการต่อสู้ดำเนินมาถึงช่วงสุดท้าย สิ่งที่เป็นปัจจัยสำคัญที่สุดก็คือจิตใจของมนุษย์ จิตใจของมนุษย์นั้นผันแปรได้ทุกเวลา ไม่ว่าใครก็มิอาจรับปากได้ว่าอีกฝ่ายจะโจมตีกลับมาอีกครั้งเมื่อไหร่
“ชายาอวี้คิดได้รอบคอบยิ่งนัก แต่ถึงกระนั้นนายท่านก็คิดหาลู่ทางให้นายน้อยอย่างละเอียดถี่ถ้วนแล้ว พระชายาได้โปรดวางพระทัย นายท่านมิได้คิดพานายน้อยกลับไปเพียงเพื่อปิดหูปิดตาผู้อื่นเท่านั้น นายท่านของข้าอายุมากแล้ว มีเพียงนายน้อยเท่านั้นที่จะรับหน้าที่ต่อจากเขาได้ ดังนั้นนายท่านจึงส่งพวกข้าน้อยมาที่นี่ด้วยตนเอง แต่โชคดีที่นายน้อยของข้าเป็นคนฉลาดเฉลียวและมีไหวพริบ ยิ่งไปกว่านั้นยังได้รับการช่วยเหลือจากชายาอวี้ ในภายภาคหน้าเขาจะต้องยิ่งใหญ่รุ่งโรจน์อย่างแน่นอน”
แม้หลินเมิ้งหยาจะยังคงกังวล แต่หวานเหย
