ละประสบความสำเร็จ ทว่าตอนนี้…แม้แต่หม่อมฉันเองก็ไม่รู้ว่าอนาคตของเขาต้องเผชิญกับอันตรายอะไรบ้าง พระองค์คิดว่าเสี่ยวอวี้จะสามารถเอาตัวรอดได้หรือไม่เพคะ? ทั้งตำแหน่ง ทั้งอำนาจและความรุ่งโรจน์ สิ่งเหล่านั้นล้วนเปรียบเสมือนยาพิษ หม่อมฉันไม่สบายใจเลยเพคะ”
หลินเมิ้งหยาไม่ต่างอันใดจากแม่วัวที่ต้องการปกป้องลูกวัว หากเสี่ยวอวี้อยู่ข้างกายนาง เช่นนั้นนางยังสามารถปกป้องเขาได้ แต่หากเขากลับไปยังเมืองเลี่ยหยุนตี้ เช่นนั้นนางก็มิอาจเอื้อมมือไปถึง
ตอนที่ถูกหลินเมิ้งหยาโอบกอด สติของหลงเทียนอวี้หลุดลอย แต่เขาคิดไม่ถึงเลยว่านางจะกอดเพราะเป็นห่วงเสี่ยวอวี้
“ถ้าหากเจ้ามิอาจทำใจแยกจากกับเสี่ยวอวี้ได้ เช่นนั้นข้าจะยับยั้งพวกเขาเอง”
หลงเทียนอวี้รู้ดีว่าคนเหล่านั้นเป็นใคร อย่าคิดว่าที่เขานิ่งเงียบนั้นเพราะไม่รู้เรื่องรู้ราว เพราะนับตั้งแต่วันที่คนเหล่านั้นมาตามหาหลินจงอวี้ หลงเทียนอวี้ก็หาข้อมูลของคนเหล่านั้นเอาไว้แล้ว
แม้การกำจัดพวกเขาจะทำให้เกิดเรื่องยุ่งยากเล็กน้อย แต่เพื่อแลกกับการทนเห็นท่าทางโศกเศร้าของหลินเมิ้งหยา เขาก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่า
“ไม่ ไม่เพคะ! พวกเขาเป็นคนของเสี่ยวอวี้ แม้หม่อมฉันจะไม่รู้ฐานะที่แท้จริงของเสี่ยวอวี้ แต่หม่อมฉันรู้ว่าถ้าหากคนเหล่านั้นตาย เสี่ยวอวี้เองก็จะสูญเสียโอกาสที่จะกลับไปยังวงศ์ตระกูลของตนเอง ยิ่งไปกว่านั้น เสี่ยวอวี้ยินยอมพร้อมใจไปกับพวกเขาเอง”
ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความท
