จุดอ่อนให้เขาต้องถูกตามล่า
เหตุเพราะหักหลังผู้เป็นนาย ดังนั้นจึงไม่มีใครเชื่อใจเขาอีก แม้จะแปรพักตร์แต่สุดท้ายเมื่อไร้ประโยชน์ก็จะต้องถูกฆ่าตายอยู่ดี
เชื่อว่าหลงเทียนอวี้จะต้องเตรียมการเอาไว้แล้ว
แหงนหน้ามองท้องฟ้ายามราตรี บัดนี้ดวงจันทร์กลมโตถูกเมฆหนาปกคลุมจนหมด หลินเมิ้งหยาถอนหายใจเล็กน้อย
ความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก เหตุใดเรื่องยุ่งยากใจจึงเพิ่มมากขึ้นทุกที
กินยาระงับประสาท เสี่ยวป๋ายและเสือน้อยฟุบตัวอยู่ด้านหน้าประตูเพื่อคอยปกป้องนาง หลินเมิ้งหยาค่อยๆ หลับใหล
ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ช่วงนี้นางมักจะฝันถึงเรื่องราวในชาติภพก่อน บางทีอาจเพราะชีวิตในช่วงเวลานั้นไม่มีกลอุบายให้ต้องคอยระวังมากเท่านี้
หลินเมิ้งหยาที่เคยชินกับการตื่นนอนตอนเช้ากลับตื่นสายในวันนี้
ดูเหมือนยาระงับประสาทจะมีประสิทธิภาพไม่เลว แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกไม่สดชื่นเอาเสียเลย
ตอนเช้าป๋ายจีเข้ามารายงานว่าเรื่องที่เกิดขึ้นในสวนหย่อมเมื่อวานถูกจัดการเรียบร้อยแล้ว คนในจวนไม่ทันสังเกตถึงสิ่งผิดปกติใดๆ ทั้งสิ้น อีกทั้งยังไม่รู้ว่าเมื่อคืนมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
“นายหญิง ปิ่นเงินของท่านหายไปไหนหรือเจ้าคะ?”
ป๋ายจื่อที่ทำหน้าที่รับใช้นางยามตื่นนอนเอ่ยถามขึ้น
“โอ้ เมื่อคืนมันทำหน้าที่ในการสั่งสอนป๋ายหลี่อู๋เฉินไปแล้ว ไม่เป็นไร ช่างมันเถิด”
สวมใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ หลินเมิ้งหยาต้องออกไปจัดการเรื่องในจวนให้เรียบร้อย ใกล้จ
