วน ฉะนั้นหลงเทียนอวี้จึงปิดตาลงข้างหนึ่งเพื่อทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น
“พี่สาว ท่านอาเลี่ยต้องการพบท่าน เขาบอกว่าท่านพ่อของข้าสุขภาพร่างกายไม่แข็งแรง ฉะนั้นจึงอยากให้ข้ากลับไปให้เร็วที่สุด”
หลินจงอวี้ส่งเสียงเบาแสดงให้เห็นถึงความรู้สึกมิอาจทำใจจากลา
หัวใจของนางราวกับถูกสะท้อนออกมา เกรงว่าเด็กคนนี้เองก็คงไม่อยากแยกจากนางเช่นกัน
“ข้าเองก็อยากเจอเขาอยู่พอดี เช่นนั้นคืนนี้นัดเขามาเจอข้าเถิด พี่สาวขอถามเจ้าหน่อยว่าเจ้าอยากไปจริงๆ หรือไม่?”
“ข้า…ข้าไม่อยากไปจากพี่สาว แต่ว่า…”
คำพูดต่อมาชะงักอยู่ในลำคอของเสี่ยวอวี้ หลินเมิ้งหยาฟังไม่ชัดเจน แต่ถึงกระนั้นนางสามารถมองเห็นทุกอย่างจากสีหน้าของเขาได้
ดูเหมือนเด็กคนนี้จะมีปณิธานที่ยิ่งใหญ่เกิดขึ้นในหัวใจแล้ว
ช่างเถิด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ นางคงทำได้เพียงปล่อยเขาไป
“เจ้าไปเชิญท่านอาเลี่ยมาหาข้าในคืนนี้เถิด พี่สาวหาใช่อยากอวดรู้อะไร ข้าจะทำตามสิ่งที่ใจเจ้าปรารถนา”
นางจะต้องทำความเข้าใจกับฐานะของเสี่ยวอวี้ให้ชัดเจน
เรื่องของซินหลียังคงกัดกินหัวใจของนางอยู่เสมอ คนโรคจิตวิปริตเช่นนั้นไม่มีทางปล่อยเสี่ยวอวี้ไปอย่างแน่นอน
หากเสี่ยวอวี้ต้องกลับไปที่เมืองเลี่ยหยุนจริง เกรงว่าเขาจะตกอยู่ในอันตราย
เฮ้อ นางเพิ่งพบว่าตนเองชอบถอนหายใจตลอดเวลา เหตุใดคนรอบตัวนางจึงต้องพบเจอกับความขมขื่นเสมอเลยนะ
แม้จะยังมีเรื่องระหองระแหงกับตำหนักหยาเสวียน แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยาก็ทำใ
