การได้มีลูกศิษย์ผู้สืบทอดวิชาเช่นนี้ ไม่ว่าอาจารย์คนไหนก็อยากได้มาครอบครอง!
หลินเมิ้งหยาเองก็รู้สึกงงงวยเช่นเดียวกัน นางรู้ดีว่าตนมีความสามารถด้านการจดจำ แม้แต่อาจารย์ในยุคปัจจุบันเองก็เคยเอ่ยชมในเรื่องนี้ หลังจากข้ามภพมา ป๋ายจื่อเคยเล่าให้ฟังว่าแม้เมื่อก่อนหลินเมิ้งหยาจะเป็นคนสติเลอะเลือน แต่ความทรงจำของนางกลับล้ำเลิศ
หรือนี่จะเป็นเหตุผลที่เรดาร์ในสมองสามารถพันฒนาความสามารถได้ในร่างกายนี้กันนะ?
เมื่อคิดได้ดังนี้ หลินเมิ้งหยาจึงมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา
เหตุเพราะจิตวิญญาณของนางข้ามภพมา ร่างกายของนางมิได้ตามมาด้วย ฉะนั้นการเปิดการทำงานของเรดาร์ที่ถูกต้องก็คือการส่งผ่านตัวกลาง?
ซึ่งหมายความว่าหากต้องการเปิดการใช้งานเรดาร์อย่างสมบูรณ์ เช่นนั้นจะต้องย้ายจิตวิญญาณของผู้ปลูกถ่ายคลื่นสมองไปสู่ร่างใหม่ด้วย?
เช่นนั้นร่างเดิมของนางก็จะต้องถูกเก็บรักษาเอาไว้ไปตลอดกาล
สวรรค์โปรด! จะมีใครเชื่อเรื่องแปลกขนาดนี้กัน?
หากสมองของนางถูกเรดาร์พัฒนาต่อไปจนถึงขั้นตอนสุดท้าย เช่นนั้นนางจะเป็นเช่นไรกันนะ?
หลินเมิ้งหยาก็ไม่อาจรู้ได้ เหตุเพราะสมองเป็นอวัยวะที่น่าพิศวงที่สุด แม้แต่โลกในยุคปัจจุบันก็มิอาจไขความลับของสมองได้
ตอนนี้สามารถพูดได้เพียงอย่างเดียวว่านางได้รับโชคก้อนโตมาแล้ว!
“นังหนู นังหนู นี่เจ้าเหม่ออะไรกัน?”
หลินเมิ้งหยาดึงสติกลับมา ก่อนจะได้เห็นดวงตาถลึงโตของท่านอาจารย์ นางรีบส่งยิ้ม เมื่อก่อนนาง
