นับตั้งแต่ตอนที่หลงเทียนอวี้ตื่นนอนในตอนเช้า เขารับรู้ได้ถึงความผิดปกติ
อย่างแรก เหล่าเสี่ยวซีที่คอยรับใช้เขาเริ่มถอนหายใจตลอดเวลา ยิ่งไปกว่านั้น ในขณะที่เขามิได้หันไปมอง คนเหล่านั้นต่างพากันส่ายหน้า
อย่างที่สอง หลินเมิ้งหยาที่เคยตื่นนอนตั้งแต่ฟ้าสาง วันนี้กลับเลือกที่จะขลุกตัวอยู่ในห้อง
แม้งานในจวนจะเริ่มน้อยลงแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็มีน้อยครั้งนักที่นางจะนอนอุดอู้อยู่แต่ในห้อง ฉะนั้นหลงเทียนอวี้ที่คิดจะเตรียมตัวไปปรึกษาเรื่องสำคัญกับพวกขุนนางในราชสำนักจึงเลือกที่จะอยู่รับประทานอาหารเช้าที่นี่และยังคงอยู่ในตำหนักของนาง
แต่เพราะอากาศในตำหนักอุ่นเกินไป ดังนั้นเขาจึงสั่งให้ย้ายกระดาษและหมึกทั้งหลายไปที่ศาลาเล็กในสวน ตอนนี้เองที่เขาเพิ่งได้รู้ว่าตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
บริเวณรอบๆ ศาลาเล็กล้วนมีธารน้ำไหลผ่านจากด้านนอก อุณหภูมิอันแสนอบอุ่นของน้ำทำให้อากาศเย็นของศาลาเล็กหายไป
เพราะเหตุนี้เมื่อหลายวันก่อนชิงหูและเสี่ยวอวี้จึงแอบไปอาบน้ำที่สระของเขาอย่างนั้นสินะ ที่แท้พวกเขาก็ต้องการทำเช่นนี้นี่เอง
ยิ่งไปกว่านั้น แม้หิมะจะตกแต่ดอกไม้ในสวนแห่งนี้กลับยังบานสะพรั่ง พวกเขาใส่ใจมากเลยทีเดียว
ยากมากที่จะละสายตาออกจากสวนในตำหนักของหลินเมิ้งหยา ตอนนี้เองที่สายตาพลันเหลือบไปเห็นศีรษะเล็กๆ โผล่ออกมา
เขารู้จักเจ้าของศีรษะนั้นดี นางคือสาวใช้ที่ไม่เคยออกห่างหลินเมิ้งหยา ดูเหมือนป๋ายจื่อจะกำลังมองมาที่
