เขา
หลงเทียนอวี้แสร้งไม่ใส่ใจ ก่อนจะพลิกอ่านเอกสารในมือ ทั้งที่จริงแล้วความสนใจของเขาตอนนี้อยู่ที่ประตูห้องของหลินเมิ้งหยา
นางคิดจะทำอะไรกันแน่?
“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะ ท่านอ๋องกำลังอ่านหนังสืออยู่ในศาลาเล็ก พระองค์ไม่มีเวลามาสนใจพวกเราหรอก นายหญิงให้ข้าไปแอบดูดีหรือไม่เจ้าคะ?”
หลินเมิ้งหยาเพิ่งรู้ว่าสาวใช้ของตนก็หลงใหลในการนินทาเรื่องชาวบ้านเช่นเดียวกัน
เมื่อคืนนางเพียงแค่เอ่ยว่าวันนี้จะมีเรื่องสนุกๆ ให้ดูแต่เพียงเท่านั้น พวกนางกลับรีบรบเร้าไถ่ถามว่าเรื่องอะไร
หลินเมิ้งหยารู้สึกช่วยไม่ได้ เหตุใดพวกนางจึงไม่รู้จักคำว่ารอคอยกันบ้างนะ
“อย่าเลย เจ้าอยู่ที่นี่นั่นแหละ ข้าสั่งให้ผอจื่อของตำหนักเราไปรอท่าอยู่ที่หน้าประตูจวนแล้ว วางใจเถิด หากมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น พวกเราจะได้รู้เป็นคนแรกอย่างแน่นอน เมื่อถึงเวลานั้น ความสนุกก็จะบังเกิด”
ป๋ายซ่าวเคาะหน้าผากป๋ายจื่อ พวกนางแสดงท่าทางกรุ้มกริ่มจนหลินเมิ้งหยาไม่มีกะจิตกะใจอ่านหนังสือ พวกนางคงไม่รู้หรอกว่าอันที่จริงหลินเมิ้งหยาเองก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
ชาและเมล็ดทานตะวันถูกตระเตรียมเอาไว้หมดแล้ว ตอนนี้ก็แค่รอเวลาเท่านั้น
เวลาผ่านไปเพียงไม่นาน ผอจื่อที่ถูกส่งไปเฝ้าประตูก็รีบร้อนวิ่งเข้ามา สีหน้าท่าทางตื่นเต้นดีใจราวกับเก็บเงินเก็บทองได้อย่างไรอย่างนั้น
“ไอหยา แย่แล้ว ดีจริงๆ ที่นายหญิงไม่อยู่ วันนี้จวนของเราเกิดเรื่องน่าขายหน้าขึ้นแล้ว”
ผอจื่อไม่คาดคิดว่าหล
