งเทียนอวี้จะนั่งอยู่ในศาลา ดังนั้นเขาจึงได้ยินเสียงสนทนาจากภายในอย่างชัดเจน
“พวกเจ้าไม่รู้หรอกว่าวันนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้น วันนี้ข้าไปยืนเฝ้าประตูตามคำสั่งของแม่นางป๋ายซ่าว แต่เพียงข้าเดินไปถึง จู่ๆ คณิกาชายคนหนึ่งที่สวมใส่ชุดเหมือนพวกโสเภณีก็วิ่งโร่เข้ามาด้วยท่าทางตื่นตระหนก ตอนนั้นข้าคิดเพียงแค่ว่าจวนอวี้หาใช่สถานที่ที่คนนอกจะเข้ามาได้ ดังนั้นจึงสั่งให้เขาหยุด พวกเจ้าลองเดาเถิดว่าเขาพูดเช่นไร? เขาเล่าว่าเมื่อคืนคุณหนูเจียงไปหาคณิกาชายที่มีชื่อเสียงที่สุดในหอนางโลมของพวกเขา แต่นั่นยังไม่เท่าไหร่ ใครจะรู้เล่าว่าว่าที่เจ้าบ่าวของคุณหนูเจียงเองก็ชอบพอคณิกาชายคนนั้นอยู่ บังเอิญทั้งสองได้พบกันเมื่อคืน คิก คิก ได้ยินมาว่าตอนที่ว่าที่เจ้าบ่าวของคุณหนูเจียงเข้าไปเจอ ทั้งสองคนนั้นกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันอยู่ ไอหยา ไอหยา ทั้งสองคนก็เลยตบตีกัน พอเรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา คณิกาชายจากหอนางโลมก็เลยวิ่งแจ้นมาแจ้งข่าวให้ทราบ”
ภายในสวน ผอจื่อยังคงเล่าเสียงเจื้อยแจ้ว คนที่ได้ฟังปิดปากหัวเราะคิกคัก
หลินเมิ้งหยาพลิกหนังสือตรงหน้าของตนเอง แม้ใบหน้าจะยังคงสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง
นางเป็นคนจัดการเรื่องเมื่อคืนเอง เพียงแต่นางจัดการอย่างลับๆ จึงไม่มีใครสงสัย
ในสายตาของคนภายนอก เจียงหรูฉินเสมือน “เข้าหา” ผู้ชายก่อน
ชิงหูเล่าว่าคณิกาชายคนนั้นเป็นคนที่มีเสน่ห์เย้ายวนยิ่งนัก แต่น่าเส
