นับตั้งแต่วันที่แต่งงานเข้าจวน นางมิเคยเกี่ยวข้องกับป๋ายหลี่อู๋เฉินมาก่อน แต่ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดชายคนนี้จึงเกลียดชังนางมากมายนัก
หรือคนฉลาดมักไร้เหตุผล?
จู่ๆ ความคิดพิศวงพลันเกิดขึ้นในสมองของหลินเมิ้งหยา…หรือป๋ายหลี่อู๋เฉินจะชอบเพศเดียวกัน?
แม้จะคิดเช่นนี้ แต่หลินเมิ้งหยากลับรู้ดีว่าความภักดีของป๋ายหลี่อู๋เฉินที่มีต่อหลงเทียนอวี้หาใช่สิ่งที่นางจะสามารถเข้าใจได้
แต่การหักหลัง…หลินเมิ้งหยาอาจเข้าใจ ความสัมพันธ์ระหว่างป๋ายหลี่อู๋เฉินและหลงเทียนอวี้มิน่าจะสั่นคลอนอย่างง่ายดายเช่นนี้
หรือจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นกัน?
“นารีเป็นเหตุ! หญิงงามนำมาซึ่งหายนะ! หลินเมิ้งหยา สักวันหนึ่งเจ้าจะทำลายเขาด้วยมือของเจ้าเอง! เจ้าปล่อยเขาไปเถิด เขาแบกความหวังของทุกคนเอาไว้!”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินส่งเสียงอ้อนวอน ทว่าหลินเมิ้งหยากลับส่ายหน้า
“นับตั้งแต่สมัยโบราณแล้วที่คนมักโยนความผิดให้แก่หญิงสาว หากหลงเทียนอวี้เป็นชายที่ทำตัวเหลวไหลเพราะผู้หญิง เช่นนั้นเหตุใดพวกเจ้าจึงมอบชีวิตเพื่อแลกกับความภักดีต่อเขาเล่า?”
นักรบย่อมตายแทนได้เพื่อสหายรัก หลินเมิ้งหยาเข้าใจเรื่องนี้ดี
นางมิอาจเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างป๋ายหลี่อู๋เฉินและหลงเทียนอวี้ได้ อีกทั้งตอนนี้ดูเหมือนจะไม่จำเป็นต้องใช้เหตุผลอีกต่อไป
“หลินเมิ้งหยา! สักวันเจ้าจะทำลายเขาด้วยมือของเจ้า!”
ป๋ายหลี่อู๋เฉินร้องตะโกนด้วยเสียงอันแหบแห้ง เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่ได้รับบาดเจ็
