”
น้อยครั้งนักที่ป๋ายหลี่รุ่ยจะยุ่งเรื่องของลูกศิษย์ เรื่องในราชวงศ์ซับซ้อนอย่างยิ่ง แม้ลูกศิษย์ตัวน้อยของเขาจะฉลาดเฉลียว แต่หากเพลี้ยงพล้ำขึ้นมา นางอาจต้องพบกับหายนะ
“ท่านอาจารย์อย่าได้กังวลไปเลย อันที่จริงคนเราทุกคนล้วนมีสิทธิ์ในการเลือกทางเดินชีวิตของตนเอง หากฮูหยินหวังเลือกที่จะเป็นมามาธรรมดา เช่นนั้นข้าก็จะมอบชีวิตผาสุกให้นางจนแก่เฒ่า แต่เพราะนางมิอาจปล่อยวางความแค้นลงได้ ดังนั้นข้าจึงเพียงพายเรือตามน้ำไปเท่านั้น”
ช่วยอาจารย์เก็บยาตัวสุดท้าย หลินเมิ้งหยาได้รับความรู้จากป๋ายหลี่รุ่ยอย่างมากมาย
อีกไม่นานนางจะต้องเข้าวังหลวง ดังนั้นนางจำต้องเตรียมตัวให้พร้อม
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิด นางล้มเลิกความคิดที่จะปรึกษาอาจารย์เรื่องการคาดเดาของตนเอง เหตุเพราะเรื่องนี้เกี่ยวข้องกับคนในราชวงศ์ นางไม่อยากพูดจาเลื่อนเปื้อน
“นายหญิง บ้านของท่านส่งคนมาที่จวน ตอนนี้รออยู่ในห้องรับแขกขอรับ”
