่จวนหวังอีกครั้ง แต่เรื่องนี้ค่อนข้างยากสักหน่อย เจ้าเองก็น่าจะรู้ว่าตอนนี้เจ้ากลายเป็นคนตายไปแล้ว”
นางไม่คิดอยากบีบบังคับใคร ถึงอย่างไรทุกคนล้วนเป็นผู้ใหญ่กันหมดแล้ว ดังนั้นทุกคนจึงมีสิทธิ์ที่จะเลือก
ยิ่งไปกว่านั้น นางไม่อยากใช้บุญคุณมาสั่งให้คนทำนู่นนี่ตอบแทน นางไม่อยากฝืนใจใคร
“พระชายาได้โปรดช่วยหม่อมฉันสักครั้งเถิด หม่อมฉันอยากกลับไปที่บ้านสกุลหวัง บ้านทางฝั่งครอบครัวของหม่อมฉันจะต้องไม่ยอมให้หม่อมฉันถูกรังแกอย่างแน่นอน พระชายาได้โปรดวางพระทัย”
เงียบอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดฮูหยินหวังก็เลือกทางเดินของตนเอง
หลินเมิ้งหยาเองก็พอจะเข้าใจได้ ฮูหยินหวังเป็นพวกรักแรงเกลียดแรง หากทางฝั่งครอบครัวของฮูหยินหวังรู้ว่าลูกสาวตนเองถูกทำร้ายหมายเอาชีวิตเช่นนี้แล้วล่ะก็ ใต้เท้าหวังคงจบเห่เป็นแน่
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าเองก็จะพยายาม เข้ามา พาฮูหยินหวังไป”
หลงเทียนอวี้จะต้องช่วยเหลือนางอย่างแน่นอน ใต้เท้าหวังมีไท่จื่อคอยสนับสนุน ขอเพียงเป็นเรื่องที่ทำให้ไท่จื่อตกที่นั่งลำบากแล้วล่ะก็ หลงเทียนอวี้จะต้องยื่นมือมาช่วยด้วยความยินดีอย่างแน่นอน
ฮูหยินหวังเปรียบเสมือนหมากลับๆ ตัวหนึ่ง หากเดินหมากตัวนี้ให้ดี รับรองว่านางจะมีประโยชน์มากอย่างแน่นอน
“นับวันเจ้ายิ่งโหดร้ายมากขึ้น หากดูจากอุปนิสัยใจคอของฮูหยินหวังแล้ว นางจะต้องกลับไปแก้แค้นอย่างแน่นอน เกรงว่าเมื่อถึงเวลานั้น จวนขององค์ชายคงม่เงียบสงบอีกต่อไปแล้ว
