นเมิ้งหยากลับใคร่อยากไปดูแหล่งขุมทรัพย์ของตนเองว่าเป็นอย่างไรบ้าง
“ขอรับ ข้าจะไปกับท่าน”
ขอเพียงได้อยู่กับพี่สาว ไม่ว่าจะบุกน้ำลุยไฟเขาก็จะไป
เสี่ยวอวี้ออกไปสั่งคนขับรถ หลินเมิ้งหยานั่งอยู่ในรถม้าและมองดูความสวยงามบนถนน
เดินออกจากทางหลังร้านหรูอี้และเข้าไปในสวนด้านหลังของร้านสามสหาย ท่านลุงป๋ายและท่านแม่ป๋ายกำลังยุ่ง ดังนั้นพวกเขาจึงไม่รู้ว่าหลินเมิ้งหยามาที่นี่
หิมะในสวนถูกทำกวาดอย่างหมดจด น้องชายและน้องสาวของป๋ายจีเองก็รับตัวมาอยู่ด้วยกันแล้ว
หลังจากได้เห็นชายานางฟ้าของพวกเขา พวกเขารีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้มเปื้อนใบหน้า
“พี่สาวพระชายา เหตุใดช่วงนี้ท่านจึงไม่ค่อยมาที่นี่เลย?”
คนที่มีความกล้ามากที่สุดคือน้องสาวคนโตของป๋ายจี หลังจากที่มาถึงร้านสามสหาย พ่อแม่ของป๋ายจีก็ยอมให้ลูกๆ ของตนเองกลายเป็นคนรับใช้ของหลินเมิ้งหยาแล้ว แน่นอนว่าพวกเขาได้เปลี่ยนนามสกุลเป็นแซ่ป๋าย
สาวน้อยป๋ายถิงกะพริบตาปริบๆ ขณะเงยหน้ามองหลินเมิ้งหยา
“ช่วงนี้งานยุ่งก็เลยไม่ได้มาหาทุกคน พวกเจ้าเป็นเด็กดีหรือไม่? ซนกันหรือเปล่า?”
เปลี่ยนเป็นชุดใหม่ อาหารการกินเองก็มิได้มีเพียงผักรสเฝื่อน ดังนั้นเด็กน้อยเหล่านี้จึงอ้วนท้วนขึ้นกว่าเดิม
ใบหน้างดงามโดดเด่นเสมือนป๋ายจี นางมีหน้าตาน่ารักมากกว่าคุณหนูชนชั้นสูงหลายเท่า
ลูบศีรษะคนนี้ อุ้มคนนั้นขึ้นมา เหล่าเด็กน้อยเห็นหลินเมิ้งหยาเป็นเสมือนพี่สาวอย่างไรอย่างนั้น
“คิดไม่ถึงเลย
