ินผ่านสวนเข้าไป ก่อนจะมาถึงตำหนักฉินหวู่ของหลงเทียนอวี้ นางพบว่าภายในห้องอ่านหนังสือของเขามีพวกผู้ชายอยู่จำนวนมาก
“ท่านอ๋อง พระชายาเสด็จ…”
สิ้นเสียงของพ่อบ้านเติ้ง ผู้ชายทั้งห้องต่างหันหน้าและส่งสายตาเข้ามาจับจ้องมองนาง
“คือว่า…มีอะไรหรือ?”
เอ่ยถามด้วยความสงสัย เพียงปรากฏตัวในห้องอ่านหนังสือ นางสัมผัสได้ถึงบรรยากาศตึงเครียด
หลงเทียนอวี้ยืนอยู่ข้างหน้าต่าง คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่
“พวกเจ้าออกไปก่อน เรื่องนี้ข้าจะจัดการเอง”
บรรยากาศสงบนิ่งจนน่าอึดอัด หากไม่มีปัญหาอะไรเกิดขึ้น หลงเทียนอวี้ไม่มีทางเรียกลูกน้องของตนเองมารวมตัวกันอย่างแน่นอน
หลินเมิ้งหยาเดินเข้าไปหาหลงเทียนอวี้ด้วยท่าทางสงบนิ่ง ยื่นมือเข้าไปจับรอยยับบนเสื้อผ้าของเขา ก่อนจะเอ่ยถามเสียงอ่อนโยน
“พระองค์เข้าไปในวังมิใช่หรือเพคะ? เกิดอะไรขึ้น? หรือไท่จื่อข่มเหงพระองค์อีกแล้วหรือ?”
เมื่อพูดถึงไท่จื่อ ดวงตาของหลงเทียนอวี้เผยให้เห็นความรำคาญ
“ไท่จื่อต้องการให้ข้าเตรียมงานเลี้ยงฉลองหลังจากไหว้พระขอพรเสร็จ ก่อนนั้นเขาไม่เคยเอ่ยถึงเรื่องนี้มาก่อน ทว่าตอนนี้เหลือเวลาเพียงไม่กี่วันแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาอยากทำให้ข้ากลายเป็นตัวตลก”
ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้ หลินเมิ้งหยาเข้าใจได้ในทันทีว่าเพราะเหตุใดหลงเทียนอวี้จึงโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้
งานเลี้ยงฉลองเทศกาลฤดูหนาวจะต้องเชิญญาติพี่น้องเข้ามาร่วมงาน หากจัดงานไม่ดี หลงเที
