อดลูกชายแม้แต่คนเดียว แน่นอนว่าสกุลซ่างกวนจะไม่มีวันปล่อยโอกาสควบคุมสกุลหลินไปอย่างแน่นอน
ความคิดของนางแตกต่างจากหลินหนานเซิง หลินมู่จือมองดูลูกสาว สีหน้าเผยความยินดี
“คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะละเอียดรอบคอบถึงเพียงนี้ แต่ถึงกระนั้นก็ยังต้องมีการลงโทษอยู่ดี เอาแบบนี้แล้วกัน คุมขังพวกนางไว้สักหนึ่งเดือน เจ้าคิดเห็นเช่นไร?”
หลินเมิ้งหยาครุ่นคิดก่อนจะพยักหน้า
นางมิใช่พระแม่มารี ทั้งหมดที่นางทำก็เพื่อตระกูลของตนเองแต่เพียงเท่านั้น
ส่วนซ่างกวนฉิงกับหลินเมิ้งหวู่ วันใดนางขจัดสกุลซ่างกวนได้แล้ว นางค่อยมาสนใจความเป็นความตายของพวกนางทั้งสอง
ความอบอุ่นจากบรรยากาศในห้องแผ่กระจาย ใบหน้าของทุกคนถูกประดับไว้ด้วยรอยยิ้ม ส่วนอีกด้าน ซ่างกวนฉิงและหลินเมิ้งหวู่กำลังตกอยู่ในอาการหนาวสั่น
“ท่านแม่ ไม่รู้ว่าพวกท่านตาจะได้รับข้อความที่ส่งไปแล้วหรือไม่?”
ทุกๆ วันหลินเมิ้งหวู่มักรอคอยการตอบกลับจากท่านตา นางไม่อยากอยู่ที่นี่อีกต่อไปแล้ว
ท่านพ่อทำเกินไปแล้ว นางมีใบหน้างดงามประหนึ่งนางฟ้านางสวรรค์ แต่กลับถูกริบเครื่องประดับไปจนหมด หากท่านยายมาเห็นเข้า นางจะฟ้องท่านยายดูสักตั้ง
“อย่าร้อนใจไปเลย แม่นมของเจ้าเอ่ยว่าช่วงนี้จวนของเรามีการคุ้มกันอย่างเข้มงวด การจะลอบส่งข้อความออกไปนั้นมิใช่เรื่องง่าย แต่ถึงกระนั้นทุกเดือนข้ามักจะส่งจดหมายไปถึงท่านยายของเจ้า หากท่านยายของเจ้าไม่ได้รับมัน เกรงว่าพวกเขาจะต้องรู้ว่าเกิดเรื
