่องขึ้นกับพวกเราสองแม่ลูกอย่างแน่นอน”
ขอบตาของซ่างกวนฉิงแดงก่ำ กว่าจะผ่านไปได้แต่ละวันช่างทรมานยิ่งนัก
ใบหน้าของนางซีดเผือด เส้นผมที่เคยหวีแต่งทรงอย่างเป็นระเบียบกลับรกรุงรัง
นางไม่เหมือนฮูหยินหลินผู้สง่างามอีกต่อไป นับตั้งแต่วันที่ท่านโหวกลับมา ชีวิตของพวกนางสองแม่ลูกก็ถูกกำหนดไว้แล้ว
“ต้องรอนานขนาดไหนกัน ท่านแม่ ท่านไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ?”
หลินเมิ้งหวู่เบะปาก ก่อนจะส่งเสียงเอาแต่ใจกับแม่ของตนเอง
อีกไม่กี่วันจะถึงวันงานเทศกาลฤดูหนาวแล้ว ภายในวังหลวงจะจัดงานขอพรครั้งยิ่งใหญ่ขึ้น
นางเป็นเด็กสาวที่ยังไม่ได้แต่งงานออกเรือน หากนางไม่ออกไปเสนอหน้าแล้วล่ะก็ เช่นนั้นนางจะหาเจ้าบ่าวของตนเองเจอได้อย่างไร?
“ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่ แม่จะต้องทำให้เจ้าเข้าวังในวันงานเทศกาลฤดูหนาวให้ได้”
มองดูลูกสาวของตนเอง ร่องรอยของการตัดสินใจอะไรบางอย่างปรากฏขึ้นในดวงตาของซ่างกวนฉิง
นังแพศยาคนนั้นทั้งที่ตายไปนานแล้ว แต่ยังเอาหัวใจของท่านพี่ไปด้วย หากนางตายไป เช่นนั้นเขาจะคิดถึงนางเหมือนกับนังนั่นบ้างหรือไม่?
ประตูสวนถูกเปิดออก สองแม่ลูกหันไปมองทางประตูด้วยสายตาระแวดระวัง แต่พวกนางกลับได้เห็นร่างบางที่คุ้นเคย
ใบหน้างดงามมีเสน่ห์ดั่งดอกฝูหรงประดับไว้ซึ่งรอยยิ้ม
เครื่องประดับศีรษะสีแดงพลิ้วไหวตามการเยื้องย่าง
เสื้อคลุมสีขาวขับให้นางดูสง่างาม ยิ่งทำให้พวกนางสองแม่ลูกรู้สึกเกลียดชังนางยิ่งนัก
“เจ้ามาทำอะไร?
