ขอเพียงหลินเมิ้งหยาระวังตัว นางจะต้องปลอดภัยอย่างแน่นอน
อีกอย่าง ช่วงเวลาสงบสุขมีมากเกินไปแล้ว เขารู้จักหลินเมิ้งหยาดี เด็กคนนี้ชอบชีวิตที่โลดโผนเหมือนกันกับเขา
“เอาล่ะ พวกเราอย่าเพิ่งคุยกันเรื่องนี้เลย ตอนบ่ายข้าจะออกไปข้างนอกหน่อย เสี่ยวอวี้ เจ้าไปกับข้า”
ป๋ายจีเตรียมของขวัญเอาไว้เรียบร้อยแล้ว แม้จะไม่ใช่ของมีราคา แต่ถึงกระนั้นก็เป็นของขวัญแสดงความจริงใจที่เหมาะสมกับสกุลฉิน พวกเขามองของล้ำค่าและเงินทองเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย หากนางมอบของขวัญมีราคาให้ คาดว่าพวกเขาคงไม่รับอย่างแน่นอน
“ขอรับ ข้าขอไปเตรียมตัวก่อน”
หลินจงอวี้กลับออกไปด้วยความกังวล ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม เขาจะกล่อมให้พี่สาวล้มเลิกความคิดเข้าวังหลวงให้ได้
หลังจากหลินเมิ้งหยาป่วยหนักคราวก่อน ไม่รู้ว่าชิงหูกับหลินจงอวี้มีสิ่งใดดลใจ พวกเขามักหาวิธีการและของขวัญมาให้นางเพื่อสร้างความประหลาดใจเสมอ
เสื้อคลุมขนสัตว์สีขาวตัวใหญ่ถูกคลุมลงบนร่างของหลินเมิ้งหยา
ด้านหลังมีป๋ายจีและป๋ายซูคอยติดตาม หลินจงอวี้เองก็สวมใส่เสื้อคลุมขนสัตว์ด้วยเช่นเดียวกัน
ภายในรถม้าเตรียมเตาอุ่นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว ดังนั้นรถม้าที่ถูกคลุมเป็นอย่างดีจึงอบอุ่นยิ่ง
ภายในประดับตกแต่งไว้ด้วยผ้าขนสัตว์ แม้หลินเมิ้งหยาจะรู้สึกสิ้นเปลือง แต่เพราะชิงหูและหลินจงอวี้เอ่ยโน้มน้าว สุดท้ายนางจึงต้องยอมอย่างช่วยไม่ได้
เหตุเพราะหลินเมิ้งหยาได้รับบาดเจ็บที่หัวใจ หมอกำชับว่านาง
