จะต้องระมัดระวังอากาศหนาว
หากมิใช่เพราะนางมักจะซ่อนตัวอยู่ในห้องเพื่ออ่านหนังสือแล้วล่ะก็ เกรงว่าทั้งตำหนักหลิวซินจะต้องถูกชิงหูและหลินจงอวี้ตกแต่งด้วยขนสัตว์อย่างแน่นอน
“พวกเจ้านี่หนา ไม่ต้องกังวลมากขนาดนั้นก็ได้ ข้าเป็นหมอ ฉะนั้นข้ารู้จักร่างกายของตนเองดี”
จะว่าไปก็แปลก ร่างกายของนางมีพิษประหลาด เมื่อพิษส่วนหนึ่งถูกถอนออก ยาเหล่านั้นจะกลายเป็นยาบำรุงร่างกายชั้นดีของนางทันที
ดังนั้นอาการเจ็บป่วยกระเสาะกระแสะของนางจึงหายไป
“ไม่ได้ หัวใจได้รับความเสียหายมิใช่เรื่องเล็ก ข้าสั่งให้คนหายาชั้นดีมาแล้ว อีกไม่กี่วันจะส่งไปที่ห้องเก็บของเล็กของพี่สาว พี่ป๋ายจีช่วยบังคับให้พี่สาวกินทุกวันด้วยนะ”
ขณะที่พูด หลินจงอวี้หยิบกล่องที่วางอยู่ข้างเตาอุ่นออกมาแล้วเปิดออก จากนั้นหยิบองุ่นอุณหภูมิอุ่นๆ ส่งให้หลินเมิ้งหยา
หลินเมิ้งหยาถอนหายใจ ทว่ากลับรู้สึกซึ้งใจเหลือเกิน
นางมิใช่คนยากคนจน ดังนั้นนางจึงต้องใช้ชีวิตอย่างฟุ่มเฟือยเช่นนี้หรือ?
แม้แต่กล่องที่ใส่ผลไม้ยังทำขึ้นมาจากทอง หลินเมิ้งหยากลัวจะมีคนรู้เข้าแล้วขโมยมันไปเหลือเกิน
“จริงสิ หลังจากเยี่ยมเยียนท่านลุงฉินเสร็จแล้ว ข้าจะพาเจ้าไปที่บ้านสกุลหลิน คราวก่อนข้าบอกกับเจ้าแล้วว่าข้าจะให้ท่านพ่อรับเจ้าเป็นลูกบุญธรรม พอมาคิดดูแล้ว เรื่องนี้อาจจะกะทันหันเกินไป เช่นนั้นข้าขอให้ท่านพ่อสอบถามพี่ป้าน้าอาที่ไม่มีลูกแล้วรับเจ้าไปเป็นบุตรบุญธรรมจะดีกว่าหรือไม่
