ๆ แต่ยังลำบากกลับมา”
เมื่อได้ยินว่าน้องสาวกลับมาที่จวน หลินหนานเซิงรีบวิ่งเข้ามาต้อนรับ
แต่กลับได้เห็นเด็กหนุ่มหน้าตาหล่อเหลา ริมฝีปากแดงระเรื่อกำลังประคองร่างของน้องสาวตนเองลงจากรถม้า
เมื่อได้เห็นรถม้าที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ในใจอดที่จะชื่นชมน้องเขยของตนเองไม่ได้
“ก็ข้าคิดถึงท่านกับท่านพ่อนี่นา จริงสิ คนพวกนี้มาทำอะไรอย่างนั้นหรือเจ้าคะ?”
หลินหนานเซิงมองดูน้องสาวผู้เปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจ ก่อนจะหัวเราะ
“คนพวกนี้ล้วนเป็นคนรับใช้ของสกุลอื่นที่นำของขวัญมามอบให้ เจ้าอย่าลืมสิว่าหลังจากวันเทศกาลฤดูหนาวก็เป็นวันเกิดของท่านพ่อแล้ว”
หลินเมิ้งหยาพลันนึกขึ้นมาได้ว่าใกล้จะถึงวันเกิดของท่านพ่อแล้ว
จริงด้วยสิ ช่วงนี้นางแทบจะเป็นโรคความจำเสื่อมอยู่แล้ว เหตุใดจึงลืมเรื่องสำคัญเช่นนี้ได้
หลังจากพูดคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง หลินเมิ้งหยาเดินตามหลินหนานเซิงไปยังห้องที่มีอุณหภูมิอุ่นๆ เมื่อก่อนหลินเมิ้งหยาชอบมาเล่นที่นี่เมื่อถึงช่วงฤดูหนาว
เมื่อเห็นสิ่งของอันคุ้นตา หลินเมิ้งหยารู้สึกอบอุ่น
หลังจากซ่างกวนฉิงเข้ามาอยู่ในจวน นางมักทำร้ายหลินเมิ้งหยาเสมอ ทุกฤดูหนาว นางมักจะมอบถ่านคุณภาพต่ำมาให้นางจุด ทั้งที่ไม่อาจแก้หนาวได้เลยแม้แต่น้อย
ดังนั้นนางจึงมักซ่อนตัวอยู่ในห้องแห่งนี้แล้วร้องไห้เพื่อรอท่านพ่อและท่านพี่กลับมา
ทว่าตอนนี้นางเป็นถึงชายาอวี้ผู้สูงศักดิ์แล้ว หากเล่าเรื่องเหล่านี้ออกไปจะมีใครเชื่อกัน
ทันทีที่นั
