้โปรดอภัยให้ข้าด้วย”
หลินเมิ้งหยาเอ่ยออกมาด้วยความจริงใจ ยิ่งไปกว่านั้น ใต้เท้าฉินเคยได้รับคำเชิญจากหลินเมิ้งหยาและหลงเทียนอวี้ ดังนั้นเขาจึงไม่ปฏิเสธเรื่องนี้
“พระชายารับสั่งถูกแล้ว พวกเราต้องระมัดระวังพิธีการเหล่านั้นให้มาก พรุ่งนี้ข้าจะไปเยี่ยมพระองค์ที่จวน หวังว่าพระชายาจะไม่รำคาญใจ”
อันที่จริงขุนนางเก่าอย่างใต้เท้าฉินควรจะเป็นไท่จื่อที่มาเชื้อเชิญ
แต่ไท่จื่อไม่ชอบใต้เท้าฉิน ดังนั้นจึงเป็นโอกาสทองของหลินเมิ้งหยา หลงเทียนอวี้ฉลาดหลักแหลมกว่าไท่จื่อมาก การสร้างความสัมพันธ์อันดีกับใต้เท้าฉินจะทำให้สามารถกุมหัวใจของเหล่าขุนนางได้ไม่น้อย
เรื่องนี้ต้องขอบคุณไท่จื่อแล้วที่มีตาแต่หามีแววไม่
“ข้าต้องขอบคุณท่านลุงฉินมาก เช่นนั้นหลานขอตัวกลับก่อน ตอนนี้ท่านพ่อกลับมาแล้ว หลานเองต้องแสดงความกตัญญูรู้คุณให้มาก ท่านลุงฉินดูแลรักษาสุขภาพด้วยนะเจ้าคะ”
แม้ใต้เท้าฉินจะรู้จุดประสงค์ของนาง แต่ถึงกระนั้นก็มิคิดหักหาญน้ำใจ ซ้ำยังเดินมาส่งนางถึงหน้าประตูจวน สิ่งนี้แสดงให้เห็นว่าเขาชื่นชมหลินเมิ้งหยายิ่งนัก
พวกเขาทั้งหมดพากันเดินทางไปยังจวนเจิ้นหนานโหว ยังไม่ทันจะผ่านประตูเข้าไป หลินเมิ้งหยาก็ได้เห็นประตูที่เคยปิดสนิทมีคนเดินผ่านเข้าออกเป็นจำนวนมาก
“คุณหนูใหญ่กลับมาแล้ว…”
ผู้รักษาประตูไม่เพิกเฉยต่อนางอีกต่อไป ใบหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปจนหมด หลินเมิ้งหยาอดที่จะประหลาดใจไม่ได้
“ดูเจ้าสิ หิมะตกหนักขนาดนี้แท้
