ลืมไปแล้วว่าหลงเทียนอวี้ต่างหากที่เป็นเจ้านาย
ในเมื่อเขาบังอาจตัดสินใจแทน ยิ่งไปกว่านั้นยังพยายามล้ำเส้นเขา ดูเหมือนจะเก็บเขาเอาไว้ไม่ได้อีกต่อไป
“ท่านอ๋องจะกำจัดป๋ายหลี่อู๋เฉินหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
พ่อบ้านเติ้งรู้ใจหลงเทียนอวี้ที่สุด ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาอยู่ที่นี่ในฐานะพ่อบ้าน แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าแท้ที่จริงเขาเป็นคนที่คอยไปกำจัดศัตรูที่ขวางทางให้กับหลงเทียนอวี้เสมอ
คนที่ตายด้วยน้ำมือของเขามีไม่น้อยกว่าร้อยคน ยิ่งไปกว่านั้นคนส่วนใหญ่ยังมีความสามารถและวิทยายุทธ์ที่ไม่เลว
“ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา หากข้ากำจัดเขาตอนนี้จะกลายเป็นจุดสนใจเอาได้ เจ้าจงไปบอกเย่ให้เขามองหาคนที่มีพรสวรรค์ ดูเหมือนตำแหน่งของป๋ายหลี่อู๋เฉินจะต้องถูกเปลี่ยนคนแล้ว”
ทุกคนล้วนคิดว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินเปรียบเสมือนมันสมองของกองกำลังนี้
แต่พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่าความเฉลียวฉลาดของหลงเทียนอวี้สูงกว่าป๋ายหลี่อู๋เฉินมาก
ที่เขาไม่แสดงออกมาก็เพราะเขาหวังให้ทุกคนมีโอกาสได้แสดงความสามารถอย่างเต็มที่
อย่ามองเพียงผิวเผินและเห็นว่าเขาไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงพึ่งพาป๋ายหลี่อู๋เฉินแต่เพียงเท่านั้น นับตั้งแต่วันที่ป๋ายหลี่อู่เฉินกระทำการลับหลังเขา เขาเองก็วางแผนรับมือเอาไว้แล้ว
ทว่าคราวนี้เขากลับต้องใช้ประโยชน์จากหลินเมิ้งหยาที่มอบความเชื่อใจให้กับเขา
หวังว่านางจะไม่รับรู้ถึงความขมขื่นนี้
หิมะตกหนักตลอดคืน ยากที่หลินเมิ้งหยาจะนอนหลับสนิทอย่างเช่
