ื่นใด ฉะนั้นท่านอย่าได้รู้สึกผิด ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความต้องการของข้าเอง”
ป๋ายซ่าวมีใบหน้างดงาม ฝีมือเก่งกาจ แต่นางเป็นคนกตัญญูรู้คุณเป็นอย่างมาก
แม้จะถูกพระสนมเต๋อเฟยส่งตัวไปที่ตำหนักของหลงเทียนอวี้ แต่นางก็ไม่เคยทำเรื่องผิดประเวณี กลับกัน นางพยายามรักษาระยะห่างระหว่างชายหญิงเอาไว้ ดังนั้นสายตาของทุกคนในจวนจึงเปลี่ยนไป
“ข้ารู้ดีว่าทำดีย่อมได้ดี พวกเจ้าทั้งสี่สมควรที่จะมีความสุข”
สาวใช้ทั้งสี่ล้วนเป็นคนดี หลินเมิ้งหยาไม่เชื่อหรอกว่าสวรรค์จะปล่อยให้พวกนางอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปชั่วชีวิต
เป็นเพราะนาง หากนางไม่อยู่ที่จวนอวี้ ชีวิตที่ไม่สงบสุขเช่นนี้คงไม่เกิดขึ้น สาวใช้ทั้งสี่เองก็จะไม่ต้องถูกทำร้าย
ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะนาง
เช่นนั้นนางจะต้องรับผิดชอบชีวิตพวกนางทั้งสี่
“เอาล่ะ เอาล่ะ เลิกร้องไห้กันได้แล้ว ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว ข้าเชื่อว่าต่อจากนี้ไปมือของพระสนมเต๋อเฟยไม่มีทางเอื้อมมาถึงตำหนักเราอย่างแน่นอน ป๋ายซู เจ้ากับป๋ายซ่าวช่วยกันจัดการตำหนักของเราให้สะอาดเรียบร้อย ไม่จำเป็นต้องเก็บพวกปากปราศรัยน้ำใจเชือดคอเอาไว้”
สาวใช้ทั้งสี่รับใช้หลินเมิ้งหยามานานจึงได้รับอิทธิพลจากนางไม่มากก็น้อย
เวลาแห่งความอ่อนแอจบลงแล้ว ตอนนี้ทุกคนกลับมามีท่าทางเป็นปกติ
“จริงสิเจ้าคะนายหญิง เหตุใดจิ่นซู่จึงไม่หาข้ออ้างเพื่อให้ตนเองพ้นผิดเล่าเจ้าคะ? หรือนางทำใจเตรียมยอมรับโทษแล้วจริงๆ?”
ป๋ายจีเอ่ยถามในสิ่งที่ทุกค
