ล้าส่งคนมาให้นางโดยไม่รู้สึกรู้สาอันใด เช่นนั้นแสดงว่าพวกนางได้เตรียมแผนรับมือเอาไว้หมดแล้ว
ต่อให้นางสอบปากคำก็คงไม่ได้อะไร
กลับเข้ามาในเรือน สาวใช้ทั้งสี่กลับมามีท่าทางปกติแล้ว พวกนางทั้งหัวเราะและร้องไห้ไม่หยุด
“ดีขึ้นแล้วใช่หรือไม่ จริงสิ ทายาบนหน้าของป๋ายจื่อหรือยัง?”
หลินเมิ้งหยาทั้งยินดีและสงสาร เพื่อนางแล้ว สาวใช้ของนางต้องเสี่ยงเป็นเสี่ยงตาย
ป๋ายจื่อทำให้นางรู้สึกสงสารจับใจ แต่ทว่าป๋ายซ่าวกลับเป็นผู้เสียสละมากที่สุด
หลินเมิ้งหยาดึงตัวสาวใช้ผู้แสนโง่เขลาแต่จริงใจของตนเองเข้ามา มองดูเส้นผมขาดวิ่นของนาง สายตาเผยให้เห็นความรู้สึกผิด
“เด็กโง่ เจ้าทำเช่นนี้ทำไมกัน? ข้าเชื่อใจเจ้า เชื่อใจพวกเจ้าเสมอมา แค่นี้ก็พอแล้วมิใช่หรือ?”
ร่างกายล้วนเป็นของพ่อแม่ หลินเมิ้งหยารู้ดีว่าในสมัยโบราณให้ความสำคัญกับเส้นผมขนาดไหน
ตอนนี้เส้นผมที่เคยเหยียดตรงดำขลับของนางกลับถูกตัดจนแหว่ง แล้วแบบนี้นางจะไม่รู้สึกเจ็บปวดได้อย่างไร
“นายหญิง ตั้งแต่วันที่ข้าหนีมา ข้ากลัวว่าท่านพ่อจะมาจับตัวข้ากลับไปเสมอ เหตุเพราะใบหน้าของข้าจึงทำให้เกิดเรื่องวุ่นวายมากมาย ท่านแม่เคยไปดูดวงให้ข้า นางเอ่ยว่าข้ามีโชคชะตาดอกท้อ มีเพียงการขึ้นไปอยู่บนภูเขาเพื่อชำระล้างร่างกายและจิตใจให้สะอาดเท่านั้นจึงจะช่วยได้ แต่ท่านแม่ของข้ามิอาจทำใจได้ ดังนั้นข้าจึงกลายมาเป็นสาวใช้เช่นนี้ หลังจากที่ข้าได้ทำงานรับใช้ท่าน ข้าไม่เคยสนใจเรื่องอ
