วที่จะทำให้เขารู้สึกเช่นนี้
“ไม่เป็นไร เจ้าเป็นชายาของข้า”
หลงเทียนอวี้ยกยิ้มมุมปาก เขามอบรอยยิ้มให้กับหลินเมิ้งหยาแต่เพียงผู้เดียว
แม้จะเป็นฤดูหนาวแต่หลินเมิ้งหยากลับรู้สึกได้ถึงความอบอุ่นในหัวใจ
นางก้มหน้า ยิ้มเขินอาย หลินเมิ้งหยารู้สึกว่าหัวใจของตนเองกำลังเต้นระรัว
ทำไมผู้ชายคนนี้จึงยิ้มอย่างมีเสน่ห์ชวนมองเช่นนี้นะ? ให้ตายเถอะ หน้าของนางยังไม่แดงใช่หรือไม่?
“ท่านอ๋อง มีข่าวส่งมาจากวังหลวงพ่ะย่ะค่ะ”
ขณะที่ทั้งสองกำลังตกอยู่ในภวังค์ เสียงของพ่อบ้านเติ้งพลันดังขึ้น
สีหน้าของพ่อบ้านเติ้งกระวนกระวาย ใบหน้าแดงระเรื่อของหลินเมิ้งหยาจึงเลือนหายไป
“พระองค์รีบไปจัดการงานเถิดเพคะ หม่อมฉันเองก็จะกลับไปดูแลพวกสาวใช้ที่จวน”
เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาไม่กล้ามองหน้าหลงเทียนอวี้ นางรีบกลับไปยังตำหนักหลิวซิน เมื่อเดินมาถึง สีหน้าของนางสงบนิ่งลงแล้ว
ตบเข้าที่ใบหน้าเรียวเล็กรูปไข่ของตนเอง ก็แค่รอยยิ้มที่ไม่ได้ตั้งใจของเขาเท่านั้นมิใช่หรือ?
นางไม่รู้เลยว่าตนเองกลายเป็นสาวน้อยไร้เดียงสาตั้งแต่เมื่อไหร่
“พระชายา สองคนนี้เป็นคนที่ท่านอ๋องสั่งให้คุมตัวมา ไม่ทราบว่าพระองค์จะจัดการเช่นไร?”
หลินขุยพาองครักษ์สองคนเข้ามา อีกทั้งยังมีจิ่นซู่และสวีมามาที่ถูกส่งตัวมายังตำหนักหลิวซิน
“ลำบากพวกเจ้าแล้ว ตอนนี้ข้ายังไม่มีเวลาจัดการพวกนาง สั่งให้พวกนางคุกเข่าที่สวนก่อนเถิด”
ไม่แม้แต่จะชายตามอง ในเมื่อพระสนมเต๋อเฟยก
