ทั้งสอง
ในที่สุดหยาดน้ำตาก็รินไหลออกมาใบหน้าของป๋ายจื่อ ท่าทางน่าสงสารเสมือนลูกแมวตัวน้อย สายตามองทางหลินเมิ้งหยาและป๋ายซ่าว
นางทั้งหวาดกลัวและยินดีที่ได้ยินคำพูดของป๋ายซ่าว นางรู้แล้วว่าคนที่ตนเองนับเป็นพี่น้องมิได้ทรยศหักหลัง
“ขอโทษนะป๋ายจื่อ ข้าผิดเอง ข้าผิดเอง ข้าทำให้เจ้าต้องเจ็บปวด”
ป๋ายซ่าวกอดป๋ายจื่อแล้วเปล่งเสียงร้องไห้ นางคิดไม่ถึงเลยว่าสวีมามาจะใส่ร้ายตนเองและลงมือกับป๋ายจื่อเช่นนี้
มองป๋ายจื่อด้วยความสงสาร แต่ถึงกระนั้นหลินเมิ้งหยากลับรู้สึกยินดีเล็กน้อย
“เอาล่ะพวกสาวใช้โง่เขลาของข้า อย่าร้องไห้อีกเลย พวกเรากลับไปที่ตำหนักกันก่อนเถิด ป๋ายซู ป๋ายจี พวกเจ้ามาประคองพวกนางไป”
ทว่าป๋ายจีกลับยังลังเลเล็กน้อย หลินเมิ้งหยาจึงดันศีรษะของนางเบาๆ ในที่สุด สาวใช้ทั้งสี่ก็กลับมารวมตัวกันเหมือนเดิม
“เจ้าดูคนไม่ผิด ป๋ายซ่าวและป๋ายจื่อมิได้หักหลังเจ้า”
หลงเทียนอวี้ยืนข้างกายนาง ก่อนจะส่งเสียงเรียบ
หลินเมิ้งหยาหันหน้าไปส่งยิ้มหวานให้กับเขา ก่อนจะเอ่ยขอบคุณด้วยใจจริง
“หากมิได้รับการช่วยเหลือจากท่านอ๋อง แผนการของหม่อมฉันคงไม่ราบรื่นเช่นนี้ ขอบพระทัยเพคะท่านอ๋อง”
เป็นครั้งแรกที่หลินเมิ้งหยาส่งยิ้มออกมาจากใจจริงโดยไม่เสแสร้ง นางอยากแสดงความขอบคุณกับหลงเทียนอวี้ด้วยหัวใจ
รอยยิ้มพิมพ์ใจส่งผลให้ใบหน้าของหลินเมิ้งหยางดงามยิ่งขึ้น
ไร้ซึ่งการยั่วยวน แต่กลับมีเสน่ห์จนน่าตื่นตะลึง มีเพียงนางผู้เดีย
